Teenage riot : O botellón

...que eu traio unha borracheira de viño,
que auga non bebo.
Mira, mira Maruxiña;
mira, mira, como eu veño.
O andar miudiño. Canción popular galega

O botellón non é un problema social, nen tampouco necesariamente un síntoma dunha sociedade enferma. De ser síntoma de algo, seríao da hipocresía dominante entre a xeración que agora está instalada no poder.

E é que nun país onde o 80% da poboación consume alcohol e hai unha festas do viño en cada vila, resulta absurdo pretender que hai un grave problema social porque os adolescentes e mozos tamén beban. Un amigo meu sostén que a cuestión é que "se lles vexa como beben", polo que chegamos ao absurdo de que tomar unha cervexa nun parque ás 12 da noite parece máis perigoso que meterse unhas raias de coca ou tomar unha pastilla nunha macrodiscoteca ás 7 da mañá.

De feito, se o miramos sen preconceptos, resulta que hai cousas positivas no botellón. En primeiro lugar, significa unha pequena rebelión contra a "privatización do ocio", xa que implica reapropiarse dos espazos públicos para o disfrute dos cidadáns -ou acaso os mozos non somos cidadáns-. E tampouco é certo que o botellón implique gregarismo e evasión da realidade. Ou acaso non resulta moito máis fácil falar de política nun parque que nun bar onde a música non te deixa escoitar as conversas?

Claro que todo o discurso "antibotellón" parte dunha premisa falsa establecida pola xeración dos nosos pais, hexemónica no goberno e na creación de pensamento: "nós cando eramos mozos pensabamos na revolución e tiñamos que estudar e traballar; a xuventude de agora só pensa en chuzarse". Pois non. Como afirmou Afonso Eiré nun artigo n'A Nosa Terra: "os mozos de antes bebían máis, eran máis violentos e conducían máis borrachos". Claro que hai cousas que se esquecen con máis facilidades ca outras.