melnibonenews

Post post

2006-09-20T18:26:00.000+02:00

Volvín pero mudei de piso. Non sei se para mellor ou para peor. A idea é destapar ofrascodasesencias

Hora de (re)capitular

2006-06-01T19:10:00.000+02:00

Closing time: time for you to go out, go out into the world.
Closing time: turn the lights up over every boy and every girl.
Closing time: one last call for alcohol, so finish your whiskey or beer.
Closing time: you don't have to go home but you can't stay here.
Closing time. Semisonic

Despois de case 13 meses e 118 posts, con este, melnibonenews fecha, chapa, bota a persiana e non serve máis copas. Chegou a recibir entre 10 e 20 visitas de usuarios únicos por día nos últimos meses e desde logo, non vou negar que iso me producía unha pequena satisfacción. Pero xa non dá para moito máis, así que me despido.

Quedaron no tinteiro 10 historias de bohemios e a crónica do Festival do Norte, a onde asistín co señor ocioso, lady Mastache, o doutor e o gran llamas. Enormes concertos de Nacho Vegas, Divine Comedy, Echo and the bunnymen e Placebo! Aínda que Camilo Franco non opinase o mesmo na Voz.

Polo demais, seguirei dando a vara polos blogs de sempre e igual algún día empezo un novo. En canto a este, non o penso borrar e quedará como testigo de todos os textos e comentarios vosos sobre música, política, cine, xornalismo, friquismo, literatura, fútbol e demais desbarres.

Ata outra!!!

Máis sobre friquismo

2006-05-23T19:41:00.000+02:00

Nos días anteriores e posteriores á festa das Letras Galegas -día de traballo para min- sucedéronme bastantes cousas: vin un concerto enteiro dos Homens, unha peli de temática feminista e comecei a ler "Brooklyn Follies". Tamén disfrutei coa vitoria do Barça; aburrinme coa derrota do Vilalonga en Santa Comba (espantosa vila nun lugar batido polo vento) e fallei o gol que podería darlle a vitoria ao Lecertour Viaxes fronte ao Leyendas. Pero do que penso escribir é sobre o tema que ven de bater o record de comentarios neste blog: o friquismo.

Como conta elduende, ser friqui está de moda -prometo que non o sabía cando escribín o anterior post-. Pero a cuestión é ¿que é ser freak? Este é un termo que estaba reservado inicialmente para fanáticos dos ordenadores e da ciencia -geeks , en inglés-, dos xogos de rol, comics, series de animación xaponesas, literatura fantástica, etcétera. Igualmente, o aspecto dun friqui é normalmente pouco aseado, con gafas e camisolas estrañas.

Porén, ultimamente o termo pretende estenderse a todo aquel que teña un coñecemento detallado dunha afición. Pero penso que debemos ser precisos e evitar confusións. Explícome: por moito que lles fastidie a luisete ou ao nadador, un fan do fútbol non é un friqui. Por exemplo, se ti ves a alguén coa Rockdelux baixo o brazo, ese tipo é un "moderno"; se leva a revista de Warhammer, sería un auténtico friqui (categoría miniaturas e xogos de estratexia). En cambio, se leva o Marca sería un macho ibérico do máis normal.

Tampouco sería correcto decir que un lector de Le Monde Diplomatique é un "friqui da xeopolítica", ou un asiduo visitante de museos "un friqui das artes plásticas". Pero evidentemente, hai usos sociais do idioma que se estenden e parece imposible loitar contra certas modas. Intentaremos, xa que logo, dar unha definición por aproximación: No post anteriormente enlazado, o sabio elduende afirma "Dirán lo que quieran, pero cuando llevo a una chica a mi casa lo normal es oír: “¿pero todo eso de la estantería son cooomics?”. Y no, por ejemplo: “vaya, ¿tienes lo último de Muñoz y Sampayo? Gran obra, mala edición”. Cuando me suceda lo último, me creeré que ser friki está de moda.

Eu podería dar un exemplo semellante. Atopábame no Coliseum acompañado de dúas fermosas mozas, e mentres soaban cancións de rock e pop de indiscutible calidade, cantaba os estribillos todo o ben que podía. Unha delas preguntábame polos nomes dos grupos que estaban soando, ao que eu respondía de xeito quizais algo pedante. A pesar das miñas inconfesadas intencións -as habituais a esas horas da noite-, ela non dixo "Jo, que tío tan sensible e coñecedor da música popular contemporánea. Por que non nos enrollamos?", senón "que friqui eres!". E de aí que me atreva a afirmar que ser friqui é ter aficcións que non axudan a marchar acompañado para a casa.

Entendes, xove padawan?

Freaks online

2006-05-15T21:27:00.000+02:00

Por veces, cando vexo o fondo escuro, o enderezo imposible de deletrear, e a cara de tolo do meu avatar, arrepíntome de ter feito un blog que remita a unha novela de Michael Moorcock. Podía remitir a unha de Paul Auster, ou de Suso de Toro, que tamén me gustan, e así parecería menos friqui. Ademais, non actualizo con suficiente intensidade sobre temas dese tipo.

Pero son consciente de que a maioría da blogosfera galega non está flipada por un thriller de ciencia-ficción manga chamado "Twenty Century boys", nen prepara unha personaxe para un xogo de rol ambientado nos mundos de Lovecraft. Así que non me arrepinto de todo. Mellor esbardallar sobre dragóns que escribir novela rosa como unha Rosa Aneiros calquera.

En todo caso, se queredes máis, tedes un blog titulado As Cronicas de Gáidil duns tipos que crearon un sistema de rol en galego. Por suposto, tamén tedes Zónula Catro e a excelente revista electrónica dirixida por Fran Morell, que imperdonablemente non mencionei antes, chamada Nova Fantasía.

Por último, quería facer un pequeno test aos meus lectores -a ver se deixades algún comentario, cona- : Que son a batalla dos cinco exércitos, o exército das sete nacións e o exército dos doce monos?

Os traballadores do metal en folga

2006-05-08T19:54:00.000+02:00

Mira nena, son coma o sector naval
Hei, hei, resistirei
Os Resentidos. Sector naval

Hoxe arde a miña cidade. 9 traballadores resultaron feridos tras unha violenta carga policial e penso que isto merece un post, longo, denso, e pouco axeitado para a linguaxe de internet. Quería facer unha continuación do que escribín catro textos máis abaixo. Ía titulalo "A falacia francesa", para desmontar a idea de que en Francia os mozos protestan máis que aquí. A idea principal era que aquí tamén protestamos, só que non se nos fai caso. Ata que reventa.

Parece que reventou, porque moitos dos manifestantes que por cuarto día percorreron as rúas de Vigo apenas pasan dos vinte anos. Eles son unha das caras da xeración do botellón, da miña xeración. Outras son os universitarios que protestaron hai catro anos contra a LOU, e os milleiros de voluntarios que hai tres limparon o chapapote das costas galegas.

Os traballadores do metal piden unha subida salarial, mais esa non é a súa principal reivindicación. A principal demanda é crear unha bolsa de contratación -especialmente nas empresas auxiliares do naval- para aqueles obreiros que teñen contratos temporais. Evidentemente, hai precariedade tamén nas oficinas, nos xornais, entre os comerciais das empresas de telefonía e en todo o entramado do sector servizos. Pero afortunadamente na industria, os sindicatos de clase -a pesar de todos os seus defectos- manteñen a súa forza e poden montar unha gorda cando as circunstancias o requiren.

E o que non vale é montar un escándalo porque haxa cortes de tráfico, arda un contenedor ou mesmo haxa algunha agresión aillada, como moitos fixeron na prensa local. Porque esa mesma prensa local mira para outro lado cando día tras día morren en accidente laboral traballadores con contratos precarios, mentres cobran os anuncios publicitarios dos empresarios que logo se escandalizan porque lles reventan un escaparate. Porque moitos falan da decadencia moral da mocidade, pero non se preguntan que valores e que perspectivas pode ter algúen que non sabe se vai ter traballo o mes que vén.

E non se trata de facer unha idealización da clase obreira, como o barman máis influinte do independentismo galego. Evidentemente, moitos dos tipos que están en folga son xente machista, agresiva e pouco interesante para tomar un café mentres falas de cinema independente e literatura de ciencia ficción. Precisamente, aí radica a tremenda inxustiza do sistema capitalista. Porque se tes un bo traballo, tes máis tempo e máis cartos para mercar unha boa casa, escoitar boa música, ler bos libros e comer en mellores restaurantes (algo que ás veces esquecen os revolucionarios máis ortodoxos).

Nesta caso, falamos dun capitalismo "de rostro humano" que se deshumaniza a pasos axigantados, pola vía da devandita precariedade ou dos altos prezos da vivenda no aspecto material. E no aspecto moral, pola implantación dun sistema de valores no que o máis importante é poder pagar cada mes a hipoteca, a letra do coche, ou as copas da fin de semana pero á costa de tragar co que sexa, mentres que principios como a solidariedade entre compañeiros de traballo parece algo doutro tempo. Agora nas rúas de Vigo, eses principios esquecidos volven estar en alza, aínda que sexa á hora de darse de ostias coa policía. Así que este blog apoia aos compañeiros do metal en folga. Sempre.

Un pulitzer para Pedro J

2006-05-08T18:25:00.000+02:00

Tiña ganas de escribir algo sobre o tema, pero unha imaxe -deste blog- serve de resumo.

Filosofía de supermercado

2006-05-02T19:05:00.000+02:00

Y mi voz era un imán, y así logré captar,

paseando por el Carrefour a un ejército de un centenar.
Nacho Vegas. Mismos planes, idénticas estrategias.

Un día despois e un post menos (algún día debería escribir algo como o que fixera John Hobgoblin no seu magnífico texto sobre o cemiterio dos posts nunca escritos) do Día dos Traballadores, fun a facer a compra da semana ao Alcampo de Área Central. Cousa menos interesante que o sucedido no que os máis rancios chaman Día do Internacionalismo Proletario, pero máis importante porque grazas a iso poderei comer na miña casa e non só no bar.

E ademais esa visita ao templo da mercaduría masiva e barata, provocou en min algunhas reflexións esquerdosas, tantas como a miña visita a Ourense o pasado 1º de Maio. A primeira, que alguén que só merque libros nunha grande superficie poderá ler a biografía de Jon Juaristi, pero nin unha mísera obra en galego; a pesar de que agora os nosos ilustres e esgrevios editores veñen de descubrir algo xa inventado na Idade Media, como as traducións de éxitos contemporáneos -para fans de Auster: teñen Brooklyn Follies en Galaxia-.

A segunda, que un cliente do Alcampo sempre sentirá que respecta o Medio Ambiente. Se usa as bolsas normais, porque están feitas "sen titanio" e contaminan menos, aínda que lles falla un pequeno detalle: son transparentes e non se poden reutilizar como bolsas do lixo. Pero tamén podes comprar unha bolsa "reutilizable" ao módico prezo de 15 céntimos. Iso si, as bolsas do lixo telas que coller á parte. Como para queixarse.

O povo é quen mais ordena?

2006-04-25T11:23:00.000+02:00

Non. Non vou poñer en cursiva a canción de Jose Afonso na que estades a pensar, esa que nos altera e reconforta. Só un dato collido do escáner de Vieiros:

"Con motivo do vintecinco aniversario da revolución, nunha sondaxe entre alumnos de escolas portuguesas o primeiro que evocaban ao suxerirlles a data do 25 de abril era a famosa ponte que cruza o Texo en Lisboa. Hoxe poucos lusos lembran xa aqueles feitos, e aínda menos galegos, que daquela miraban con envexa o levantamento do pobo veciño."

Historias de bohemia (3)

2006-04-21T19:03:00.000+02:00

Com licença, que dirían en Lisboa. Porque esta non é unha historia escrita por min, senón por un grupo de tecno-indie-pop (ou algo así) dos Mandriles. Non todo o que ven do Imperio Pequeno é malo...

Pero é que me recorda a alguén a quen quería incluír na miña adiada serie de bohemios.

Voy a confesar mi problema
Soy superdotada
Pero me hago la mema
Mi cociente es diferente
Me hace muy difícil el estar con la gente

Ahora me hago la boba
Y me dedico solamente a ir de loba
Quiero ser una tía cañón
Me he inscrito en un gimnasio
Me encanta el monitor

Voy a confesar mi problema...

Todo el mundo me odiaba
Ya está aquí la listilla, la rara
Mi moni me saluda
Soy la más tonta de los rayos uva
Pues ahora soy un bombón
Muchachos preparaos! Que he bajado el listón!

Voy a confesar mi problema...

Spinning y aerobic

Mi cociente es diferente. L Kan

Teenage riot : O botellón

2006-04-10T16:05:00.000+02:00

...que eu traio unha borracheira de viño,
que auga non bebo.
Mira, mira Maruxiña;
mira, mira, como eu veño.
O andar miudiño. Canción popular galega

O botellón non é un problema social, nen tampouco necesariamente un síntoma dunha sociedade enferma. De ser síntoma de algo, seríao da hipocresía dominante entre a xeración que agora está instalada no poder.

E é que nun país onde o 80% da poboación consume alcohol e hai unha festas do viño en cada vila, resulta absurdo pretender que hai un grave problema social porque os adolescentes e mozos tamén beban. Un amigo meu sostén que a cuestión é que "se lles vexa como beben", polo que chegamos ao absurdo de que tomar unha cervexa nun parque ás 12 da noite parece máis perigoso que meterse unhas raias de coca ou tomar unha pastilla nunha macrodiscoteca ás 7 da mañá.

De feito, se o miramos sen preconceptos, resulta que hai cousas positivas no botellón. En primeiro lugar, significa unha pequena rebelión contra a "privatización do ocio", xa que implica reapropiarse dos espazos públicos para o disfrute dos cidadáns -ou acaso os mozos non somos cidadáns-. E tampouco é certo que o botellón implique gregarismo e evasión da realidade. Ou acaso non resulta moito máis fácil falar de política nun parque que nun bar onde a música non te deixa escoitar as conversas?

Claro que todo o discurso "antibotellón" parte dunha premisa falsa establecida pola xeración dos nosos pais, hexemónica no goberno e na creación de pensamento: "nós cando eramos mozos pensabamos na revolución e tiñamos que estudar e traballar; a xuventude de agora só pensa en chuzarse". Pois non. Como afirmou Afonso Eiré nun artigo n'A Nosa Terra: "os mozos de antes bebían máis, eran máis violentos e conducían máis borrachos". Claro que hai cousas que se esquecen con máis facilidades ca outras.

Arteijo, provincia de La Coruña

2006-03-30T19:04:00.000+02:00

Hai un par de días, no xornal anteriormente dirixido por Bieito Rubido falaban de que uns perigosos nacionalistas entraban na wikipedia en español para pedir o cambio do nome de Galicia por Galiza. Como normalmente as intoxicacións da Coz non teñen moito que ver coa realidade, entrei pola miña conta para revisar os artigos e os foros de discusión.

Entre outras cousas, manteñen os topónimos castelanizados, pero non só o da "cidade herculina" se non tamén Puenteceso, Rianjo e demais. Como podedes comprobar aquí. Claro que sempre hai xente que con ironía fina reduce ao absurdo os hispánicos barbarismos:

"Culleredo - Culleredo. Una culler es una cuchara en castellano, si se traduce al castellano debe ser Cucharada. Arteijo - Arteixo. Un teixo es un tejón en castellano, si se traduce al castellano debe ser Artejón. Boqueijón - Boqueixón. Un queixo es un queso en castellano, si se traduce al castellano debe ser Boquesón..." (da lista de discusión)

Como nen ten moito sentido discutir con algunha xente, pásome á galipedia e á wikipedia orixinal (en inglés). Os reintegratas teñen versión en portugués.

Reflexións sobre o amor

2006-03-28T20:56:00.000+02:00

Soy el correo del Zar,
llevo cartas de amor a la capital.
Me siento un hombre armado
estando entre tus brazos.
Quinceañeros, La Costa Brava

Jose y yo sólo somos enfermos,
pero es que nunca tuve una enfermedad más dulce,
así que por ahora seguiremos.
Jose y yo. Los Planetas

"Calentaré tu alma fría
en las entrañas de un animal.
Sé que duele: es la vida,
sólo la muerte no causa dolor."
Mi hermano carnal. Surfin bichos

(...)

PD: Son algo máis parco que Les , quizais

Vigueses distinguidos

2006-03-21T22:00:00.000+01:00

Na primeira moción conxunta da oposición no que vai de goberno de Corina, BNG, PSOE e o grupo de Soto (o PG era o de Castelao) veñen de protestar pola concesión dos galardóns de “vigués distinguido”. E a quen lle importan os vigueses distinguidos? A min non máis que as medallas de Ouro que entregaba Fraga ou os premios da MTV, pero é que a historia ten miga -poño La Coz porque o Faro non é especialmente fiable en canto a política municipal-.

En resumo, con desculpas de mal pagador, o goberno municipal do PP négase a recoñecer aos represaliados do 36. É iso é moi grave. Grave porque na cidade de Vigo cometeron os franquistas importantes atrocidades. Entre elas, o ametrallamento dos cidadáns que protestaban na Porta do Sol ante os militares que declaraban o estado de Guerra ou o fusilamento do alcalde socialista Martínez Garrido. No barrio de Lavadores, coñecido como “a Rusia pequena”, os falanxistas e a Garda Civil loitaron casa por casa enfrontándose a obreiros e republicanos armados

Homenaxear aos innumerables cidadáns que sufriron persecución polas súas ideas democráticas non é “abrir vellas feridas”, como din os populares, senón restabelecer a honra de aqueles que loitaron polos dereitos que hoxe temos todos. Todos, incluíndo a señora Corina Porro, que foi conselleira dun goberno presidido por un ex ministro de Franco.

E é que nunha cidade de novos ricos e de currelas que aspiran a ser novos ricos, parece que certas cousas molestan. Sobre todo, cando o discurso maioritario é o de “pues yo creo que Corina no lo está haciendo tan mal”.

Volver

2006-03-18T15:59:00.000+01:00

They sentenced me to twenty years of boredom
for trying to change the system from within
Leonard Cohen, First we take Manhattan, then we take Berlin

Poida que este blog teña demasiados posts autorreferenciais. Así que por un máis non pasa nada. A longa ausencia de actualizacións debeuse á incapacidade de cumprir dous compromisos. O primeiro, o de continuar as historias de bohemia urbana. Parece ser que non quedaron de todo mal as dúas que fixen, pero non me atopo por agora moi capaz de continualas. Quedaran logo aprazadas sen data.

O segundo compromiso era o de deixar de escribir de política, xa que ese é agora o meu traballo. Pero parece un propósito absurdo, cando morren 25 inmigrantes tentando chegar ás Canarias mentres nós falamos de prazos para o AVE e de mochilas azuis -xa sei que sona demagóxico, pero é certo-. Así que tamén incumprirei esa parte, intentando por suposto non converter isto nunha subdelegación dun gabinete de prensa.

E por suposto, pido desculpas ao nadador por non telo felicitado polo aniversario do seu excelente blog. E a aqui por non ter ido á presentación do seu libro, nacido na rede.

A SGAE vixíate (medidas a tomar)

2006-03-02T11:35:00.000+01:00

"Porque seremos cientos
por cada uno de los vuestros"
Los Planetas, Un mundo de gente incompleta

Unha vergonzante lei aprobada inicialmente na comisión de Cultura do Congreso estende o canon da SGAE a móbiles, PDAs, reprodutores Mp3, ao tempo que impide realizar copias privadas de Cds para por exemplo, regalar a un amigo -por que nos cobran o canon, logo?-. Podedes ver máis en escolar.net

Propoño tomar as seguintes medidas: deixar de mercar discos de calquera banda que saibamos positivamente que non necesita os cartos para seguir na música; colgar todos os CDs que teñamos en programas p2p (emule, soulseek...), aínda que haxa que pasalos a mp3 un por un; ídem con películas e software. Todos aqueles que lean isto e militen nun partido, que falen onde teñan que falar para defender a libre circulación da cultura e do coñecemento -cobrou dereitos de autor Leonardo da Vinci? cobráronos os construtores das catedrais, que nen asinaban as obras?- e impidan o abuso de sociedades como a SGAE, que por outra banda, funcionan en réxime de monopolio. En definitiva, que pidan responsabilidades pola aprobación deste tipo de medidas lexislativas que atentan contra a maioría dos cidadáns.

A maiores, empregar programas de software libre -empezando polo Firefox en lugar da merda do Explorer-, colaborar con proxectos como a Wikipedia, e aqueles que saiban algo de programación, co deseño do propio software libre.

Haberá quen me diga que hai efectos negativos de todo este movemento imparable, como que pechan as discográficas pequenas e moitos grupos non atopan quen os produza. Só digo unha cousa: enterádevos de como se fixeron famosos os Arctic Monkeys.

Alarma silenciosa (algo de música)

2006-02-26T17:43:00.000+01:00

"Why you'd have to get so hysterycal
Success, succes, success is over
Why you'd have to get
So fucking useless"
Bloc Party, Positive Tension

Este ven sendo o nome do disco -"Silent Alarm"- publicado por Bloc Party, unha das novas bandas británicas de rock con influencias dos 80. Do seu frontman, Kele Okereke, podemos dicir que é "un negro que canta como un blanco", cun aire a The Cure ou os Smiths na voz, aínda que cuns ritmos máis acelerados nalguúns cortes. As primeiras cancións do CD son todos hits potenciais (Like eating glass, Helicopter, Positive Tension, Banquet). Logo decae un pouco pero tamén ten temazos como This Modern Love.

E desde a cidade inglesa de Sheffield, facendo rock do bo, ven a nova sensación da prensa musical, os Arctic Monkeys, recén saídos do instituto (teñen entre 19 e 20 tacos). Para min, o mellor tema é o último -"No romance"- aínda que a un colega melómano lle recorda demasiado aos Strokes. Pero os trece cortes de "Whatever people say I am, that's what I'm not" valen a pena. Agardamos que non rematen destrozados polo éxito.

Patriotas

2006-02-22T19:03:00.000+01:00

Discrepo desa bonita frase que di "o patriotismo é o último refuxio dos cobardes". De feito, acudo ao día da patria galega, acudín ao único partido da selección e desexo que exista, a medio prazo, un Estado galego con representación na UE, ONU, FIFA, Eurovisión e demais entidades relevantes.

En cambio, os autonomeados "patriotas" españois non son tales. A súa bandeira só é unha excusa para defender os privilexios dunha élite económica residente en Madrid, das xerarquías eclesiástica e militar e en xeral das clases altas. Curiosamente, prefiren que un sector estratéxico como a enerxía estea en mans alemanas que catalanas, boicotean o cava, a butifarra e se lles deixan incendian Barcelona. Pero logo indígnanse se Catalunya quere a independencia. Ponte explícao mellor ca min.

Pola miña parte, procurarei non perder máis o tempo falando desta xente.

Historias de bohemia (2)

2006-02-18T02:42:00.000+01:00

"I know a girl called Elsa
She's into Alka Seltzer
She sniffs it through a cane on a supersonic train
And she makes me laugh"
Supersonic, Oasis

Cando cumpriu 18 anos, Isabel Gurriarán, filla dun exportador de manufacturas dunha pequena vila do interior, estaba desexando marchar da casa dunha puta vez para ir estudiar a Santiago. "Nuevas sensanciones" de Los Planetas podía ser a súa canción de cabeceira, aínda que a ela sempre lle tirou máis o britpop. Xa na capital, coñeceu á Ana, que sería a súa mellor amiga. As dúas, de impresionante beleza, pronto formaron un dúo mortal na noite compostelana, como Owen e Rooney no ataque da selección inglesa.

Isabel e Ana eran asiduas do Número K, do Ruta e do Nao Berlín, onde moitos tíos miraban para elas con cara de embobados. Pero se a Ana lle tiraban os pijos -grupo social no que se integraba con orgullo de clase- Isabel prefería os tipos raros con pinta de friquis. Unha vez, mesmo lle entrou Xoán Alegre. Pero daquela xa tiña mozo, un tipo de sicoloxía inestable que tamén saía bastante, lía novelas de fantasia épica e lle daba a vara para que fose con el aos concertos da NASA.

A Isabel gustáballe máis ben a literatura, pero a movida estudiantil alonxouna do seu propósito de escribir unha novela ambientada no 25 de Abril (o cal, por outra banda, evitou que rematase convertida nunha Rosa Aneiros calquera). Pero a xente evoluciona, e Isabel rematou por cansar do seu mozo. Cando este a deixou, nunha das súas arroutadas típicas, tardou dous días en cambialo por un modelo superior: un compañeiro de facultade máis guapo, máis atento, e que ademais tocaba a guitarra.

Ese mesmo verán, a comezos de milenio, volveu pisar con forza os locais nocturnos e cruzou unha raia que nunca traspasara -nunca mellor dito-, métendose uns tiros de fariña. Pero foron os primeiros e os últimos. Agora, retirada da vida bohemia, prepara unha tese doutoral e escoita jazz placidamente tumbada no sofá da súa casa, cunha mantiña de avoa sobre as súas fermosas e longuísimas pernas. Chegará lonxe.

Historias de bohemia (1)

2006-02-15T20:49:00.000+01:00

"But if you dig on Vegan food,
Well come over to my work,
I'll have them cook you something that you'll really love,
Cause I like you,
Yeah, I like you,
And I'm feelin so Bohemian like you"
Dandy Warhols, Bohemian like you

Cando os pais de Xoán Alegre o enviaron a Compostela a estudar a respectable carreira de Dereito, dificilmente poderían saber que ían crear un mito da noite. A pesar de aprobar todas as materias, decidiu cambiar para unha carreira máis sinxela. Cando lle preguntaban que facía nos seus novos estudos, respondía “estar bébedo, basicamente”.

Así, pasou de ser un indie cultureta a un auténtico intelectual. Renegou da revista Rockdeluxe, do cinema contemporáneo, da liña política oficial do Bloque Nacionalista Galego, da xente que se duchaba con frecuencia, e en xeral do mundo que o rodeaba. Viaxou a festivais de cinema, de música, recorreu todos os garitos da cidade –nos habituais xa o convidaban a copas-, deitouse con mulleres que coñecía no Maycar ás tantas da mañá, fíxose vexetariano e viu toda a filmografía de Bresson.

Os seus modelos eran Bukowski, Kerouac, Tom Waits, o cineasta finés Aki Kaurismaki -autor de La Vie de Bohème- e os protagonistas desa enrevesada novela de Cortázar que hai que ler a saltos. . Porén, cansou e decidiu viaxar a Europa cunha bolsa Erasmus. Alí reconciliouse parcialmente con convencións burguesas como barbearse, limpar o piso de vez en cando, saúdar os coñecidos pola rúa e aprender a cociñar.

Á súa volta, os bares da cidade aumentaron as vendas de Jack Daniels e a cultura galega gañou un novo artista para a lista. Pero segue sendo máis crápula ca ti, querido lector.

PD: Aquí comeza a serie “Trece historias de bohemios (e bohemias) urbanos”. Os parecidos coa realidade poden ser pura coincidencia ou algo máis ca iso. En todo caso, non hai ningunha intención moralista nin satírica nos meus textos, e por suposto non pretendo ofender a ninguén. Como moito, exorcizar os meus demos interiores e facer un exercicio literario. O nome da serie, efectivamente, débese ao disco dos Dandy Warhols, Thirteen Tales of Urban Bohemia.

Seguimos en guerra ...pero hai que reflexionar

2006-02-13T19:45:00.000+01:00

Melnibonenews presenta o seu post número 100. Afortunadamente, o autócrata coruñés dimitiu a tempo e non me fastidiou este texto tan especial.

A partir de agora, dado o meu choio actual, limitarei as entradas de contido político, para intentar facer textos máis persoais. Mesmo estou pensando unha pequena serie de posts "ficcionados" que xa lles comentei a algúns lectores habituais. Agora teño internet de banda larga no meu piso do DC, así que todo debería ir ben...

Para rematar pásovos unha recomendación non apta para lectores sensibles. Unhas crónicas de sexo, drogas e depravación en xeral na zona turística das Illas Canarias, por un aspirante a Bukowski de 29 anos que se pon a traballar de camareta nunha discoteca de guiris: Micabeza.com A ligazón atopeina no blog de Nacho Escolar. Este xa é un sitio máis recomendable para todos os públicos.

Goodbye, mr Vázquez

2006-02-10T18:40:00.000+01:00

Falan os súbditos:

"Los demás?
José Manuel
Porqué a los de Santiago os produce alivio que se marche?, con qué derecho opináis?, este debate sólo debería estar abierto a los de La Coruña (Ciudad-Estado, gracias a Paco). Ojalá las demás ciudades gallegas hubiesen tenido un alcalde la mitad de bueno, en el fondo es sólo envidia de no haberlo tenido. Daos una vuelta por las demás ciudades y comparar. Y recordad el dicho, ser Español es un orgullo, ser Gallego un honor, pero ser Coruñés es un privilegio."

enhorabuena!!!!!!!!!!!!!!!!!!
MONTSE
Muy bien paco,un dia lo dijiste y te nos vas pa´l vaticano!! dejas la ciudad como todo alcalde envidia,limpia,bonita,la mejor de españa y nada de galleguista,abierta a todos los españoles. oleee paco,tu si que sabes!!! muakkkk

Falan os cidadáns:

Lástima que no te echaran las urnas
Ana
Como ex-coruñesa, debido a la política urbanística que con firmeza y mal criterio llevaste a cabo en estos años, y que agradecemos los miles de jóvenes coruñeses que emigramos a la área metropolitana que odias cada año (ya que no cobramos 1800 €/mes), la única pena que empaña este momento de gran felicidad es que ta marches sin caer derrotado en las elecciones. Dile a tus amigos que localicen 141 votos más. A lo mejor el año que viene no los encontrais. Que así sea, o que pongais a un socialista.

Espero...
XQ
Espero q te vaias lonxe pra non volver.Tamen quixera q puxeses unha banderinha espanhola no medio da Plaza de San Pedro,ou que dirixas o proxecto do metro lixeiro do vaticano,ou facer un ascensor panoramico q suba ata a cupula de san Pedro, e q des a espaldas a Roma e a Lazio....Se non..non serías Paco

Todas de La Coz.

As últimas, da sección "Despídase de Paco" (sic).

PD: Eu pensei que era unha inocentada. Un colega meu, que lle tiña máis xenreira, tamén. A realidade supera a ficción.

Un tema peliagudo

2006-02-07T18:17:00.000+01:00

"Ayatollah, no me toques la pirola", dicía Siniestro Total a principios dos 80. Porén, non é posible despachar o incendio provocado polas caricaturas (de bastante mal gusto) do profeta Mahoma cun simple "os musulmáns non respectan a liberdade de expresión". Hai pouco escribín sobre as barbaridades que se cometen en nome desa liberdade (COPE, etcétera)... así que prefiro ser moi prudente no tema.

En todo caso, aí van dous enlaces de dous xornalistas de esquerdas que teñen opinións bastante diverxentes sobre o tema; Bernard Cassen, de Le Monde Diplomatique e Javier Ortiz, colaborador de El Mundo e autor, entre outros libros, dunha biografía de Ibarretxe.

Nicole

2006-01-30T19:22:00.000+01:00

Cando estaba no instituto, sempre me pareceu o colmo da frivolidade que moitas rapazas fosen a ver este ou aquel filme dependendo unicamente de se aparecía un actor guapo. Quen me ía dicir que acabaría por facer o mesmo, neste caso con Nicole Kidman?

Así, desde Eyes Wide Shut, unha película que por outra banda pareceu bastante pretenciosa e valeira, quedei deslumbrado pola ex muller de Tom Cruise. Desde entón seguina en filmes bos: Moulin Rouge, Dogville; de xénero: Os outros; malos: As mulleres perfectas... pero en todos a súa presenza aporta algo especial.

A última que lle vin foi A intérprete de Alan J. Pakula. Un thriller político con partes pouco cribles pero entretido se aceptas o xogo da ficción. Kidman é unha intérprete da ONU que vén dun país africano sumido nunha cruenta guerra civil. Sean Penn é un axente do Servizo Secreto que ten que protexela e ao mesmo tempo investigar se di a verdade ao denunciar un intento de magnicidio. A relación entre os dous é moi contida, sen entrar no típico pasteleo hollywoodiense, e a súa interpretación, excelente, coma sempre.

No medio da película aparece unha foto impresionante da actriz australiana con uniforme de guerrilla, que busquei infructuosamente no Google, así que haberá que conformarse con esta.

Por certo, sei que algún lector habitual está preocupado polas sectas. Que vos parece que Kidman empezase a facer bo cine ao separarse do seu cienciólogo esposo?

Paradoxos da esquerda

2006-01-28T18:33:00.001+01:00

Nas últimas eleccións palestinas, o partido laico nacionalista Al-Fatah, membro observador da Internacional Socialista, o partido de Arafat, foi derrotado polo Movemento de Resistencia Islámica (HAMAS), partidario na súa carta fundacional de alzar unha Palestina rexida pola lei islámica, tras destruír o Estado de Israel. A miña nai, nacionalista galega e feminista afirmou alegrarse. "Xa veremos cando empecen a lapidar mulleres", contestei.

Hai pouco, o primeiro ministro iraní soltou unha das súas habituais barrabasadas, negando o Holocausto xudeu. Un amigo meu, que se afirma comunista ou anarquista (segundo cadre), respondeu "ben, hai máis xente que di iso". "Si, os nazis", respondín.

O curioso é que ningún deles me sorprendeu. Non sei se as miñas respostas os sorprenderon a eles. Estou convencido que o laicismo na política ou a condena do antisemitismo son principios indiscutibles en toda ideoloxía de esquerdas. Pero vaiamos ao fondo do asunto.

Hamás é unha organización que quere impoñer un Estado confesional en Palestina. Vale que Al-Fatah estaba corrompida, pero a alternativa non é pasar pola mezquita. A desesperación do pobo palestino non rematará por buscar "solucións fáciles a problemas difíciles": esa é a receita do fascismo. De feito, Al Fatah estaba dando pasos de renovación ao presentar como candidato ao héroe da resistencia Maruan Barguti, preso en Israel. O feito de non recoñecer o estado xudeu non elimina a súa existencia; aos palestinos non lles queda outra que negociar, por inxusto que sexa.

En canto á negación do Holocausto, despois de ver "The Pianist" de Polanski... Recoñezo que no mundo occidental parece que non houbo nunca máis xenocidios que o sufrido polos xudeus, pero iso non lles quita valor ás súas mortes. Acaso por saír todos os días nos telediarios son menos importantes as vítimas da violencia de xénero? Por certo, xa escoitei a algunha feminista dicir que empezaba a ser contraproducente tanta presenza mediática (temos que comer cada día escoitando aos veciños da última muller asasinada) xa que podía mesmo darlle ideas ao próximo maltratador... agora ben, iso é mellor non dicilo moi alto, por se alguén se enfada.

Porén, pódese celebrar o ascenso da teocracia e negar xenocidios e seguir sendo moi progre.

Revolutionary english lessons

2006-01-27T19:01:00.000+01:00

"When the revolution comes, you will be on the wall (para ser fusilada, enténdase), but it`s nothing personal". Esta, máis ou menos, foi a resposta que o meu profesor de inglés, un escocés chamado Alan, lle soltou a outra alumna, que tivo o atrevemento de criticar a libre descarga de arquivos de música en internet. O certo é que Araceli, que así se chamaba a defensora da propiedade intelectual, tivo un inesperado defensor noutro compañeiro, de profesión guionista de Pratos Combinados. Este dicía que a descarga de filmes podía acabar mesmo co cinema.

É un debate interesante, pero o que me sorprendeu foi a violencia anti-capitalista ante o ataque á súa enorme colección de discos (Blur, Pulp e Franz Ferdinand entre outros, polo que vin nunha rápida ollada) amosada por Alan, ata entón paradigma da corrección británica. O anterior profe, un tipo de aspecto grunge chamado Marc, de California, chamábanos "bastards" e "sons of a bitch" con total naturalidade. Nada que ver coas academias de inglés nas que tanto me aburrín na miña infancia e adolescencia... Se vos interesa a lingua de Shakespeare, Workshop, fronte á facultade de Medicina.

Agora, os suevos

2006-01-20T18:48:00.000+01:00

Causou un gran escándalo no Imperio Pequeno a mención ao reino suevo de Galiza no preámbulo do Estatuto do BNG. Por exemplo, no panfleto de Losantos.

Así que, con ánimo de corrixir as opinións da caverna madrileña e rehabilitar a este histórico pobo decidín contrastar na enciclopedia das enciclopedias, onde hai un interesante artigo acerca do "Suebi kingdom of Gallaecia". Para inventos históricos, Memoria de España.

Por certo, segundo menciona un compañeiro de traballo, os suevos penetraron con gran habilidade no antigo Imperio Romano. Deixaban primeiro que pasaran alanos, vándalos e demais, e unha vez arrasada a zona, sen lexións que a defendesen, entraban eles. Virá dos nosos devanceiros o carácter "atravesado" que nos atribúen?

Todos os homes do vicepresidente

2006-01-17T19:19:00.000+01:00

"El trabajo, muy bien"
Patrullero Mancuso

Compañeiros e compañeiras:

No meu segundo día de traballo para a Organización Patriótica, por fin atopo un oco para postear algo. Abandonei o concello máis centrado (que non centrista) do país con unha gran tristura e agora empezo un choio no que agardo durar máis ca nos anteriores.

Collerei práctica en escribir mirando o cronómetro. Quizais me falte tempo para o blog, pero sacarase de onde faga falta. Sempre en Melnibonenews.

Algo de fantasía

2006-01-15T19:57:00.000+01:00

Quizais alguén se pregunte o por que do nome deste blog, xa que escasean os textos sobre literatura fantástica e semellantes. Intentaremos corrixilo.

Hai pouco rematei O bastón rúnico, de Moorcock, saga protagonizada por Dorian Hawkmoon, pertencente ao xénero da fantasía épica, aínda que ambientada nun escenario post-apocalíptico. Nesta novela, o imperio de Granbretan, a través dos seus guerreiros vestidos con máscaras de animais, intenta conquistar Europa e o resto do mundo. A eles opónse Dorian Hawkmoon, protagonista da saga e avatar do "campeón eterno" que aparece en todas as obras de Moorcock -outro sería Elric de Melniboné-. A pesar de estar escrita de xeito algo "apresurado", é moi recomendable, sobre todo pola mestura entre fantasía e ciencia-ficción, así como pola presenza de personaxes ambiguos dos que carece a obra doutros autores, como Tolkien.

E agora estou con Eragon, de Christopher Paolini (un crío nacido no 83), de ton xuvenil pero moi interesante para os que nos guste a fórmula: viaxe iniciático, dragóns, elfos, tabernas, conspiracións políticas, un mundo autónomo coa súa propia Historia... en fin, literatura de evasión ben feita.

Galicia profunda (e 2)

2006-01-10T13:28:00.000+01:00

Aí vai o final deste relato por entregas. Por certo, o título era "O accidentado enterro do señor Manuel do Roxo""

"...Pleno extraordinario

Así, o día 23 de decembro reuniuse a corporación en pleno, no cal a oposición pretendía reprobar a actuación do alcalde. O PSOE argumentaba que se amosou unha “total carencia de sensibilidade e humanidade”. Pola súa banda, os independentes afirmaban que a familia de Manuel “era o Concello de Toques”, e que lle correspondía á institución municipal facerse cargo do finado, ao carecer este de familia directa.

Jesús Ares, quen se negou a facer declaracións a este medio, argumentou que Manuel Vaamonde “non era un pobre de pedir” e si tiña familia que se podía facer cargo del. Ante as esixencias da oposición de que explicase quen eran os que se podían facer cargo del, o alcalde limitouse a repetir con malos modos que “tiña familia”. O punto esperpéntico púxoo un dos concelleiros do equipo de goberno ao afirmar que “o defunto non era un mendigo e que se lle deixaba todo o que tiña el mesmo o enterraría no seu propio panteón”.

E é que os apoios cos que conta Jesús Ares tamén teñen as súas peculiaridades. O alcalde e os cinco concelleiros do grupo de goberno foron expulsados do Partido Popular tras ser Ares condenado por abusos sexuais á menor Sandra Camoiras, nunha sentenza xudicial que deu a volta a todo o Estado español. Agora, os cinco concelleiros están considerados “non adscritos”, pero manteñen a fidelidade ao seu xefe.

Esta condena é algo que vén ao caso, posto que en Toques se comenta que a familia Camoiras ten un parentesco lonxano co finado Manuel Vaamonde, e son a eles a quen se refire o alcalde. No texto da moción de AIT, afírmase “se esta actitude obedece a un espíritu revanchista en relación con determindad familia de Toques coa que vostede ten pendentes contas de xustiza penal, daquela evidencia vostede de novo, a súa catadura moral, indigna de representar unha corporación”. Porén, isto non está probado, e hai outras hipóteses que poden explicar a actitude do alcalde, como a situación irregular dos cemiterios municipais que tamén denunciou no su día a oposición.

Fin da sesión

Tras debatir a cuestión da reprobación, gañada polo equipo de goberno, Jesús Ares decidiu bruscamente dar por finalizado o pleno, ante a sorpresa da secretaria en prácticas, e deixando os concelleiros da oposición sen dereito a réplica. Estes manteñen a súa petición de que se faga un enterro digno no cemiterio municipal.

Agora , AIT está a estudar se o alcalde infrinxiu a lei ao non ceder gratuitamente o nicho municipal, como recolle a ordenanza correspondente no tocante ao “enterramento de asilados procedentes da beneficencia”. Mentres, Manuel Vaamonde Varela, “Manuel do Roxo” durme o soño eterno no adro da igrexa de Villamor."

Galicia profunda (1)

2006-01-09T14:03:00.000+01:00

Acordádesvos do alcalde de Toques? Pois aí vai a historia da súa última cacicada. Sen que serva de precedente, usarei un texto xa publicado no meu traballo:

"O día 29 de novembro, o Concello de Toque recibía a chamada dunha residencia de anciáns de Oleiros informando do pasamento de Manuel Vaamonde Varela, veciño da parrroquia de Villamor, e solicitando un nicho no cemiterio municipal.

Manuel Vaamonde (“Manuel do Roxo”), que sufría unha discapacidade, levaba dez anos aproximadamente nesta residencia, onde fora ingresado grazas ás xestións do cura de Villamor. Segundo Manuel Ferro, portavoz da Agrupación de Independentes por Toques (AIT), carecía de familia directa e nunca recibira visitas neses anos.

Nun primeiro momento, o concello de Toques decidira ceder o nicho, pero logo rectificou; argumentando o alcalde precisamente que o finado tiña familia que se podía facer cargo del. A pesar de que a institución na que estivo vivindo Manuel Vaamonde se ofreceu a facerse cargo dos gastos do enterro, incluíndo a compra da praza no cemiterio, esta solicitude foi denegada.

O enterro

O día 30, Manuel Vaamonde foi enterrado no adro da igrexa parroquial de Villamor, a pesar de haber 19 nichos valeiros no cemiterio municipal desta parroquia. O alcalde, Jesús Ares, non asistiu ao enterro, contra o seu costume habitual. Para o portavoz dos independentes, Ares é “un auténtico especialista en acudir a enterros, sempre que haxa rendemento electoral”.

A concelleira socialista Cruz Bande afirma que “non é fácil de entender esta actuación para o vecindario deste concello, dada a cultura e os costumes funerarios das últimas décadas”. Bande fai referencia a que ser sepultado na terra, sen panteón propio, é visto como un enterro indigno. Segundo a concelleira socialista, algúns veciños acudiron a amosarlle a súa indignación polo suceso, de aí que a oposición, que conta co tercio da corporación municipal necesario para convocar un pleno extraordinario, procedese a solicitalo..."

Un gallifante para Pepe Bono

2006-01-08T03:35:00.000+01:00

Ben, parece que os sociatas, ante o paso da propaganda golpista ás ameazas golpistas decidiron deixar de templar gaitas e tomar medidas. O tenente xeneral Mena Aguado pasará uns días en arresto domiciliario, por bocazas. Por certo, os comentarios á noticia no blog de Ignacio Escolar valen a pena.

PD: Pensei en titular este post "Mena: a la trena", pero pareceume propio do curso de ética xornalística de CQC.

Top ten

2006-01-06T20:18:00.000+01:00

"Aqui estoy de nuevo, el rey del error,

el rey de la trampa y la contradicción"

Chucho, El rey del error

Se certa revista musical aproveita a fin do ano para facer balance, este blog estreará o 2006 cunha lista numerada das que tanta polémica crean -ou pretende crear-. Aí van as mellores 10 cancións da escea indie estatal.

1. Toxicosmos. Los Planetas

2. Un ángel turbio. Chucho

3. Chup chup. Australian blonde
4. La canción de la duermevela. Nacho Vegas
5. Bodegón musical (Todo va bien). Patrullero Mancuso
6. Una pilingui, una perdida. L-Kan
7. Nadadora. Family
8. Viaje de estudios. Lori Meyers
9. Scandinavia. La habitación roja
10. Adoro a las pijas de mi ciudad. La costa brava

Evidentemente, esta lista amosa o meu case total descoñecemento de bandas moi valoradas como Mercromina ou Señor Chinarro, por dicir dúas que se me ocorren. Aclaro tamén que só se refire ao período que vai a partir dos anos 90 e á chamada "escea indie". Por iso non están Siniestro, nin Los Enemigos, nin Os Resentidos... A escolla idiomática favorece ao castelán, aínda que hai unha canción en asturiano e outra en inglés. Éche o que hai.

Como curiosidade, a canción de Chucho: unha xoia perdida nun Cd bastante mediocre.

Para...

2005-12-31T14:16:00.000+01:00

"...por la noche hay una fiesta privada en el jardín

han venido los monjes Shao-lin

con la pócima sagrada que te hace sonreír..."

Los Planetas. El espíritu de la Navidad

Zenone, Caféconleite (a ver se abrides ese blo), Elduende, Nadador, Delawin e o resto da plantilla do Lecertour Viaxes (aínda que nunca deixen comentarios), Namarie, Aqui, la Mona, Satine (e demais visitantes descoñecidos), comentaristas ocasionais e lectores anónimos (familia, amigos e internautas aburridos)... feliz 2006.

O día que vencemos a uns campións do mundo

2005-12-31T04:42:00.000+01:00

De acordo; foron campeóns no 1950. Non xogaban Forlán nin Recoba. Era un amigable... Pero cantos pensabamos que Galiza ía gañarlle a Uruguay con esa facilidade?

A ver, me respondan...

Liberdade de expresión

2005-12-23T16:49:00.000+01:00

Castelao escribe no Sempre en Galiza que berrar "Arriba España" merecía un tiro no corazón, posto que a caste de patriotas que berraban iso levaban pistola. Quizais non sexa esa a súa frase máis citada; dificilmente pode ser reproducida polos herdeiros políticos dos que o obrigaron ao exilio. Pero a min sempre me impresionou. Aquí non hai respecto pola tan reiterada liberdade de expresión. O político de Rianxo constataba, despois de ter sufrido a Guerra Civil, que había outras liberdades máis importantes. A de non ser fusilado nunha cuneta, por exemplo.

Por iso non comparto o escándalo que se produce coa creción dos Consellos do Audiovisual con capacidade de sancionar a medios de comunicación. A impunidade para incitar ao odio entre territorios e difamar gravemente a políticos de ideas distintas (nazi e ex terrorista son epítetos habituais na COPE para membros do goberno catalán, aínda que nunca se referirán a Pío Moa como ex terrorista) coas que actúan algúns medios deben ser controladas. Igualmente debe controlarse o cumprimento dos horarios de publicidade ou a contraprogramación. Os medios teñen demasiado poder como para que se lles permita que o exerzan sen ningún tipo de vixiancia externa.

Que se limita a liberdade de expresión? Pois non pasa nada. Ademais, o dereito a recibir unha información veraz tamén está incluído na Constitución. Hai moitos dereitos universalmente recoñecidos que se incumpren flagrantemente e ninguén di nada. O dereito a ter unha vivenda digna, por exemplo.

Estou convencido de que o mundo será un lugar mellor cando Jiménez Losantos entre nos xulgados. E daráme igual a liberdade de expresión da Conferencia Episcopal. Que falen na misa.

GH

2005-12-21T14:41:00.000+01:00

Non me refiro ao programa da tele, senón ao diario Galicia Hoxe, GZ Today para os modernillos. Este xornal, a pesar de ter unha tirada e difusión moi limitadas, non ten unha mala imaxe no mundo blogueiro, por exemplo. E iso non pode ser. Temos que ser máis intolerantes.

Vale que teñen unha boa sección de cultura e uns suplementos interesantes, ou que os seus xornalista sexan uns profesionais perfectamente dignos , pero xa está. Non se pode esquecer que pertence ao Grupo Correo Gallego, coñecido como "a casa" -eu tamén estiven alí-, a secas, entre os directivos e como "a casa de putas" entre os seus sufridos traballadores -ver A man dereita de Aníbal Malvar-. O seu director, Caetano Díaz, dedícase a dar conferencias sobre a importancia de protexer o galego nos medios, ao tempo que como subdirector do Correo Gallego elabora portadas que atentan contra a ética xornalística, o bo gusto e calquera pretensión de seriedade xornalística. Só hai que lembrar titulares como "El príncipe y doña Letizia intimaron en Galicia durante el Prestige" ou "Burro y apaleado". Por non falar do incondicional, case autoparódico apoio a Fraga do irmán maior do Galicia Hoxe.

Pero o peor dos medios desta compañía é a súa política de vetos. O último afectado é Quintana e todos os departamentos da Vicepresidencia, por mor dunha discusión dun directivo con Antón Losada. Para os xornalistas da "casa", é como se non existisen nunca, como as fotos de Trostki no período estalinista. Outros ilustres vetados son Suso de Toro, Miguel de Lira, Aníbal Malvar... Pero iso sí, o Tano (chámanlle así) pode fardar de ter a Beiras como colaborador e de pertencer á Asociación de Medios Escritos en Galego. E a culpa é tamén dos que lle deixan.

A vosa terra é vosa

2005-12-20T13:49:00.000+01:00

... e non das petroleiras. Evo Morales, campesiño e dirixente sindical aymara será o novo presidente de Bolivia.

Axenda cultural

2005-12-14T13:04:00.000+01:00

Venres 16, ás 22:30 na Fábrica de Chocolate (Vigo): concerto de Hi-Fi Stamina, grupo rock da mesma cidade. 3 euros con dereito a cervexa.

Sábado 17, ás 18:00 (hora aproximada), nas galerías Belén (Compostela): apertura de Zónula 4, tenda para friquis e non tan friquis con comics, literatura de fantasía e ciencia ficción, monecos, figuras de Warhammer, xogos de rol... Haberá unha exhibición de Warhammer na que participa un dos comentaristas deste blog.

Hai que coidar os amigos...

Documentais

2005-12-14T12:28:00.000+01:00

A explosión do cinema documental en todo o mundo ten o seu correlato en España na chamada "escola de Barcelona", na que destacan José Luís Guerín, autor da brillante En construcción, ou Joaquim Jordá, autor deste filme, recén estreado. Se meto algunha pifia pido ser corrixido e completado polos meus lectores cinéfilos...

Se queredes saber de que vai, déixovos este enlace. Podemos resumilo en que é unha especie de crónica da España recente a través das historias persoais dos antigos traballadores de Numax, unha fábrica autoxestionada polos obreiros sobre a que o propio Jordá rodara outro filme nos 70, Numax presenta. Algunhas das cousas máis interesantes que se fan hoxe en día no cinema responden a un criterio realista, quizais porque a realidade dos nosos días sexa moito máis interesante que algunhas fórmulas esgotadas da ficción (e xa sabedes que para min, canto máis fantástica sexa a ficción, mellor).

Outros documentais sobre os que me quedaron ganas de escribir e non fixen por pura folgazanería foron: Memoria del saqueo, sobre a crise arxentina e Cine Clube Carlos Varela, sobre un documentalista galego dos 70, dirixido por Ramiro Ledo. Tamén me falaron moi ben de O pesadelo de Darwin, estreado no Cineuropa.

Non todo vai ser Michael Moore...

Fragments of freedom

2005-12-11T15:32:00.000+01:00

...NÓS, O POBO GALEGO, dámonos e aceptamos o presente Estatuto, que constitúe a norma fundamental e primaria da nación galega, e base para a relación co Estado español, coa Unión Europea e coas restantes nacións e pobos do mundo.

CONVENCIDOS de que o dereito ao autogoberno é de natureza fundamental, que non pode ser outorgado nin limitado, os galegos e as galegas declaramos a nosa libre e lexítima vontade de integrármonos na estrutura plurinacional do Estado español, aceptando un acordo constitucional de interpretación dinámica, evolutiva e aberta que debe conducirnos á construción dun Estado que avogue por unha Europa dos pobos, na que queremos ser recoñecidos en total igualdade con todos os demais países e cidadáns da Unión Europea...

Sangenjo

2005-12-09T21:17:00.000+01:00

Escribe un colega meu acerca da extinción do camareiro galego, substituído polo sudamericano, con máis capacidade de adaptación ao medio. É un proceso do máis normal, consecuencia da globalización. Hai, porén outro cambio social máis grave polo que implica acerca da verdadeira situación económica do país: a desaparición dos galegos como habitantes de certas zonas, como non sexa traballando no sector servizos (camaretas incluídos).O exemplo é o concello do que é orixinaria a miña familia.

Así, nunha farmacia da zona do porto en Sanxenxo sentínme realmente raro falando en galego mentres me atendían despois duns asturianos e antes ca uns andaluces. E iso en temporada de inverno. O alcalde-construtor (verídico) deste concello ve os espazos naturais aínda sen edificar como solares en potencia: a ronda de Dorrón (moi protestada polos veciños desta parroquia) e a urbanización de monte Faro, perto da Lanzada, son as próximas obras previstas. Mentres, os prezos dos pisos resultan inaccesibles para os veciños que están alí todo o ano. Non importa; xa os mercará algún madrileño. Para algo lle chaman "la Marbella gallega".

Aplíquense o conto

2005-12-03T20:33:00.000+01:00

"Se están violando los derechos de muchos españoles, sin que nadie haga nada por impedirlo. Hay españoles a los que se quiere condenar al silencio, por razón de su lengua o por expresar sus ideas. El futuro común no se construye con radicalismo, intolerancia y mal talante." Mariano Rajoy

Por certo, Núñez Feijoo estaba tamén en Madrid. Para garantir que o noso Estatuto se tramite conforme á Constitución. Podemos estar tranquilos. Xunto co sucesor había 200.000 persoas, a razón de 6 por metro cadrado. "Y luego direis, que somos cinco o seis".

Adolfo Luxúria Caníbal

2005-12-03T19:57:00.000+01:00

Ese é o nome de guerra do líder do grupo "Mao Morta". A banda portuguesa tocaba onte na NASA, como plato forte dunha sesión que encetaron os Homens. Por un despiste, elduende e mais eu só chegamos ás catro últimas cancións dos galegos. Iso sí, soaban potentes, coidaban a estética e tiñan moitos fans no público, que coreou "Homens, Homens!!!" ao rematar a súa actuación.

O estilo de Mao Morta, caendo no tópico, podemos chamalo "inclasificable" -facían rock, whatever it means- pero o máis característico era a forma de cantar recitando de Adolfo, recordando por momentos a Lou Reed, aínda que cunha xesticulación parecida á do cantante de Primal Scream. Outros detalles curiosos eran as cancións con nome de cidade: Lisboa, Budapest, Amsterdam, Berlin... e o público portugués berrando "Mais uma, mais uma".

En canto ao Adolfo, seica é un artista multimedia (como o noso Reixa), que compartiu escenario con Nick Cave e Marilyn Manson, e que ten os seus orixes en Braga. Un tipo interesante, e un gran frontman, como dixo o baixo dos Homens.

De viaxe

2005-11-30T20:27:00.000+01:00

"Por ti, las Ramblas de madrugada
las noches en Malasaña, el Carmel, L'Eliana
y agosto en el FIB"
Por ti, La Habitación Roja

Prometín un post tipo Nosolomusica sobre os bares de Madrid, pero penso que sería mellor falar do meu colega F, que me acolleu na capital do "imperio pequeno". Realmente é unha das mellores persoas que coñecín. Aguantoume como compañeiro de piso durante tres anos e emigrou en busca de novos horizontes hai 15 meses.

F é unha das poucas persoas capaces de poñerse a pelar patacas (de Lalín, por suposto) ás 11 e media da noite para non cear de bocata, ou de conseguir de moca todas as entradas para os concertos chamando ao Estudio3 da Radio Galega. É tamén un dos colegas máis indies que teño, capaz de berrar "profanación!!!" no medio dun bar se cambiaron de estilo musical. En Madrid tamén coñecín á súa moza, tamén moi indie, nativa da capital, e aínda así unha persoa marabillosa (Marta, non te enfades se les isto). A verdade paseino moi ben.

En canto aos garitos, o máis impresionante foi "La Vía Láctea". Penso que está nas guías de moderneo, así que excuso dicir máis.

E esta vez non foi o medo á pantalla en branco o que me fixo tardar en actualizar, senón que tiven que traballar como había tempo que non facía.

Metaposteando

2005-11-23T14:53:00.000+01:00

"podemos ir y preguntarle a la mar
para que nos responda con rugidos
y nos diga la verdad"
Nacho Vegas, Salitre

Posteando sobre o post, se disculpades a pedantería. Pregúntome polos motivos que fan que cada vez me coste máis actualizar o blog. Un é que, sendo escribir o meu traballo, cóstame facelo por hobby. Outro pode ser a miña adicción a xogar ao xadrez por internet, o que fai que abra o Kalgan en lugar de Blogger nos momentos libres. De feito, os meus colegas do Lecertour Viaxes pedíronme que fixese algún texto para o web do equipo, pero o certo é que os que están escribindo as crónicas dos partidos non o fan nada mal e non me apetece, de momento.

Un terceiro motivo pode ser que non tivese comentarios nos dous últimos posts, pero non se trata de botarvos a culpa a vós, estimados lectores, da miña vagancia. O certo é que se me ocorren temas, pero ou son moi malos, ou pasan de actualidade cando penso en subilos, ou simplemente dame pereza poñerme ao teclado.

En fin, podemos "preguntarle a la mar", como diría Nacho Vegas, pero tal vez non atope unha resposta clara...

PD: Admítense mensaxes de ánimo

Galicia en goles (2)

2005-11-20T20:07:00.000+01:00

Existe na miña xeración un xeralizado desprezo cara aos medios públicos en galego. É normal que programas como o desaparecido Encontros, o Supermartes, ou o show dos Tonechos non lles gusten a xente cuns gustos modernillo/culturetas. Pero xa resulta bastante incoherente que algúns consideren que produtos de ficción de calidade como Mareas Vivas son unha pailanada e logo vexan costumismo hispánico cutre como Los Serrano ou reposicións de series ianquis que xa eran horribles cando se estrearon por primeira vez.

Pero ao que íamos. Eu, que lle tiña bastante manía ao xornalismo deportivo, reconcilieime con este co programa que dá nome ao post. Empeceino a escoitar co meu pai para enterarnos da clasificación do Vilalonga. Para os que non queremos oír falar do Real Madrid e da súa eterna crise todo o tempo, con cortes publicitarios machacóns de Puritos varios, é unha boa alternativa. E desde logo (para os que somos celtistas), os comentarios de Xaime Escudeiro, son bastante mellores que o programa local de Jacobo Buceta.

Na Radio Galega, todos os domingos, Galicia en Goles.

Sospeitosos habituais

2005-11-16T17:34:00.000+01:00

O comisario francés de Casablanca mandaba deter aos "usual suspects" cando tiña algún problema. A frase serviulle para ao director Bryan Singer para facer un excelente thriller policial, protagonizado por Kevin Spacey. Algo parecido deberon pensar estes días a Policía Nacional (española) e a Audiencia Nacional (española), auténtico tribunal de excepción de cuestionable utilidade.

Que policías encapuchados deteñan a 10 persoas por delitos de tan dudosa definición como "inxurias á monarquía" -eu inxúrioa habitualmente en bares e cafés- ou "asociación ilícita" -está AMI ilegalizada?-, e os trasladen a Madrid para logo liberalos sen cargos é un acto que vai contra os máis elementais principios democráticos. Acusar xenericamente de terrorismo a xente que non cometeu maior delito que facer unha pintada ou acaso queimar un contedor de lixo, e ademais publicar os nomes completos dos detidos sen respectar a presunción de inocencia, como fixo algún xornal, xa é indecente.

Que Touriño ou Sánchez-Bugallo aplaudan estas cousas era esperable. Que o vicepresidente Quintana diga "que actúe la justicia con todo el peso de la ley" xa me toca as narices, aínda que o BNG criticase a operación nun comunicado. Estimado Quin, non pedimos o voto para ti para que fales como un Mayor Oreja calquera. Se algún militante do Bloque me le, lémbrolle que hai unha cousa chamada Consello Nacional e que vale para algo máis que para comer no Dezaseis unha vez ao mes.

O circo popular

2005-11-14T14:56:00.000+01:00

Na Coz de hoxe podemos ver a Núñez Feijoo en Vigo (Haba, en castelán) presentando a súa candidatura a gran xefe do PPdeG. Os defensores de Feijoo din que este representa a renovación fronte ás estratexias neocaciquís do sector da boina, representado sobre todo por Pepe Cuiña "o fillo do muñeiro", Baltar e Cacharro. Ata aí todo ben, pero, fíxense un momento en quen acompaña a este ilustre renovador, gran sofista e acreditado xestor.

Feijoo ten á súa esquerda -fisicamente, na ideoloxía non teño nin idea- a Rafael Louzán, de profesión bedel do concello de Ribadumia (traballo máis respetable que o que fai agora). Louzán entrou na política de mans de Nené Barral, anterior alcalde do devandito concello do Salnés e honrado traficante de tabaco e posiblemente outras substancias, aínda que só foi condenado polo primeiro. Apesar diso ascendeu de mans de Cuiña á presidencia da Deputación de Pontevedra, e agora traiciona a o seu mentor político apoiando ao candidato de Mariano Rajoy. Aproveitou o seu ascenso para dedicarse ao negocio do viño, compartindo participación co alcalde de Cambados e o presidente do Celta, honrados militantes populares, nunhas adegas de albariño instaladas na aba do monte Castrove, producindo un notable impacto na xa destrozada paisaxe do Salnés. Nunca se sabe o que pode deparar o futuro.

Como vemos, non é Opus todo o que reloce detrás de Feijoo.

Timando ao espectador

2005-11-12T19:12:00.000+01:00

A un amigo meu encantoulle o peor filme que vin nunca en Cineuropa: "Gerry", de Gus Van Sant. Basicamente trata de ver durante unha hora e media como Matt Damon e Casey Affleck se perden no deserto mentres fan sendeirismo.

Sostiña o colega Café con Leite que a pesar de non ter argumento, a película realiza unha interesante reflexión sobre o tempo atmosférico e o tempo do relato. Ademais, se Gus Van Sant non rodase Gerry tampouco podería ter feito Elefant (reconstrución ficcionada da masacre do instituto de Columbine, premiada en Cannes no seu tempo). Xa que neste filme ensaia o estilo baseado en cámara ao ombro, planos amplos e longos, cámara subxectiva... algo que por outra banda fan moitos directores actuais.

Esta valoración positiva de "Gerry" (gilipollas, en argot) é compartida pola avanzada crítica francesa de Cahiers du Cinema -uns auténticos gerrys, por permitiren que os estafen deste xeito e estafar aos que lles fan caso-. Non teño nada contra a experimentación formal no cine: de feito acabo de ver "Celebration", unha das películas fundacionais do movemento Dogma e foi do mellor que vin ultimamente. Tamén me gustou a propia Elefant.

A diferencia está que en estes filmes a experimentación contribúe á narración, mentres que aquí as pretensións innovadoras contribúen a durmir ao espectador, desacreditar o cinema independente e satisfacer as poretensións artísticas de Matt Damon. O mismo opinan neste blog. Concordo especialmente co de "tomadura de pelo minimalista". De momento é a peli coa peor valoración do público de Cineuropa. Claro que a chusma tendemos a equivocarnos e sempre estarán Cahiers du cinema ou a Dirigido para levarnos polo bo camiño.

Aclaro que, a pesar de toda esta rajada, estou pendente de que Van Sant estree "Last Days", de novo unha reconstrución ficcionada, neste caso, da morte de Kurt Cobain. Xa pode facer algo mellor.

Exilio

2005-11-10T13:33:00.000+01:00

Ao igual que o meu alter ego literario, quen abandonou a súa arrasada -por el mesmo- patria natal de Melniboné para dedicarse a vagar coa súa torturada personalidade e a espada Stormbringer polos "Reinos Xoves" en busca de aventuras, eu abandono o "zulo" onde naceu este blog (animado polo Nadador) para traballar fora do DC (hora e media de coche ao día).

Terei que traballar de verdade, pero intentarei manter isto algo actualizado. Vémonos.

Veñen por nós

2005-11-04T13:38:00.000+01:00

Un grupo indie español (Garzón, penso) comentaba nunha revista musical que decidiran facer letras que falasen dos prezos dos pisos e ese tipo de cousas "-queremos facer pop que non sexa de dereitas", afirmaban.

O certo é que moitos textos de Los Planetas, Lori Meyers e compañía tratan os temas clásicos do rock (amor, desamor, drogas), pero ás veces bótase de menos a conexión cunha realidade que non sexa só para adolescentes. Ben, pois no último disco de La Habitación Roja atopei esta canción que tamén se pode calificar de "pop de esquerdas": Van a por nosotros. Aí vai

Empezamos a tragar y lo que no es normal
Se ha ido convirtiendo en algo natural
Compra sueños, sentimientos
Muebles de diseño sueco
Para una vida de cuento
Mucho más dinero
No me lo intentes explicar
Creo que es demasiado tarde
Mañana hay que madrugar
Y sabes bien que dios no ayuda
Blancanieves llega tarde a casa
Trabajó en festivo una vez más
Así es día tras día
La cena se quedo fría
Como su contrato es basura ya
No me lo intentes explicar
Creo que es demasiado tarde
Mañana hay que madrugar
Y sabes bien que dios no ayuda
Cambiemos de azul
Tal vez de ciudad
Mejor de trabajo
La vida nos atrapará
Sin remedio junto al mar
Aún nos queda tiempo
Crees que les importará
Que nos vaya bien o mal
Que estemos vivos o muertos
He leído en el semanal
Que el hombre que nos roba el tiempo
De joven lo pasó fatal
Y ahora es dueño de un imperio
¿Crees que le puede importar si estamos vivos o muertos?
Que nuestra vida no es de cuento

Nacho Vegas na Capitol

2005-10-31T13:04:00.000+01:00

...o sábado 12 de novembro. O cantautor asturiano, ex membro de Manta Ray pasará por Compostela. Aí vai está canción, unha versión de Townes Van Zandt:

Que te vaya bien, miss Carrusel

En la feria ya es hora de cerrar,
tus caballos dejan de girar.
Puedes recoger tu amor hasta mañana.
Pero un hombre de gris aún sigue allí,
tiene algo y quiere algo de ti.
Que te vaya bien, Miss Carrusel,
aquí ya no pinto nada.

Volverás cuando estés limpia
y yo no te haga falta.
Gritaré lleno de orgullo
tu nombre en el andén.

Y la gente aquí te podrá decir
que el que algo quiera conseguir
lo hará con sudor y con trabajo duro.
Pero en la ciudad nadie sabe más
que aquella que los ve girar.
Tu haz tu papel, Miss Carrusel,
que ellos harán el suyo.

Volverás cuando estés limpia
y yo no te haga falta.
Gritaré lleno de orgullo
tu nombre en el andén.

Y quieres esconder tu colchón de piel,
pero cuántos hoy han dormido en él,
y cuántos más dormirán en él mañana.
Y cuando entre el sol en tu habitación
bucarás agua y jabón
y frotarás tu piel, Miss Carrusel,
pero no servirá de nada.

Volverás cuando estés limpia
y yo no te haga falta.
Gritaré lleno de orgullo
tu nombre en el andén.

Y otra noche más tú querrás soñar
pero la más pura soledad
no se cura con champán y cocaína.
Un hombre del sur bajará la luz,
jugarás tu suerte a cara o cruz.
Sé que suena cruel, Miss Carrusel,
pero esta es tu vida.

Y juras otra vez que no quieres volver
a despertar muerta de sed
y con un puñal hundido en el pecho.
Es de noche y con un hilo de voz
me preguntarás qué día es hoy.
Y querrás volver, Miss Carrusel,
para deshacer lo hecho.

Volverás cuando estés limpia
y yo no te haga falta.
Gritaré lleno de orgullo
tu nombre en el andén.

Y te prometo que si te vuelvo a ver
tan hundida trataré de hacer
lo imposible por ponerte una sonrisa.
Pero una vez más desaparecerás
y aunque alguien se pueda extrañar
yo sabré entender, Miss Carrusel,
sabré entender tus prisas.

Volverás cuando estés limpia
y yo no te haga falta.
Gritaré lleno de orgullo
tu nombre en el andén. (4 veces)

Interrogatorio de traballo

2005-10-31T12:44:00.000+01:00

Recordades a escea de Blade Runner na que Deckar o, cazador de replicantes, lle pregunta a un destes: que significa para vostede a palabra "nai"?

Pois algo parecido ao que pensaba o pobre Nexus6 sentín hoxe nunha entrevista de traballo á que ademais cheguei tarde e medio durmido (o meu estado habitual polas mañás). As preguntas, pasado o momento inicial, eran unha mestura entre interrogatorio policial e test de revista de adolescentes: "¿Como te describirías? ¿Como te describirían tus amigos? ¿Y tus padres?"

Á terceira rematei por contestarlle, con boas palabras: "Deberías preguntarlle a eles". Evidentemente, tamén che preguntan "que lle aportarías á empresa" e outras estupideces (como se alguén normal tivese interese en aportarlle algo á Federación de Aserradoiros de Galicia). O único que podía ter feito mellor é ter lido algo sobre o sector para o que ía traballar. En definitiva, non me pidades consellos para este tipo de cousas. Se por acaso me chamasen, sería porque non teñen outra opción.

Asalto á fama

2005-10-27T14:20:00.000+02:00

Ben, despois das xestións necesarias xa son un novo blogalego. E ademais teño os meus primeiros enlaces en blogs alleos: Ametroescaso e o blog de Aqui. Gracias aos dous. Pero en realidade só quería ter unha excusa para poñer a foto:

Viva Zapatero!

2005-10-26T14:04:00.000+02:00

Por unha vez, vou romper unha lanza en favor dos sociatas. Paréceme excelente a medida da ministra Trujillo para atallar un problema que "si preocupa a la gente", en terminoloxía de Mariano.

Se antes se loitaba pola propiedade da terra, hoxe a clave é a propiedade da vivenda. Moito me temo, de todas as formas, que esta iniciativa non se levará a cabo. A Federico JL, preocúpalle o cava. O cava antiespañol.

PowerPop Galego

2005-10-24T13:48:00.000+02:00

Cravas as uñas en min
Non serei quen o deteña
Anoto cada palabra que dis
Memorizo as túas señas
Só cinco coma min
Controlamos o planeta Desaparece, The Homens

Aínda que deste grupo xa se falou nun blog máis lido que este, non podía deixar de falar deles, despois de baixarme a súa maqueta (5 cancións dispoñibles na web) aproveitando a conexión ultrarrápida da que dispomos para o noso "traballo". No seu web falan de grupos que descoñezo totalmente como influencias (hardcore e power pop, segundo definición propia). Eu non podo evitar verlle un toque planeteiro, especialmente na canción arriba citada. Basicamente na maqueta teñen cancións de ritmo rápido, case punk e unha balada. Longa vida a The Homens!

Deuses do cine, estrelas de rock

2005-10-21T13:15:00.000+02:00

Onte quedei con A. Unha compañeira de clase no instituto, que tamén estudou en Compostela. Falando das nosas cousas, lembramos cando éramos los mas listos de la clase. Ningún dos dous conseguimos bolsas para facer o doutorado. Ela prepara oposicións a profesora de secundaria. Eu escribo noticias que ninguén -literalmente- le (ver post "Pagando as facturas").

A. contaba que polo menos antes destacaba en algo e agora fundíase na mediocridade. A min paréceme algo esaxerado, pero tamén penso que algo fixen mal para estar agora dedicándome a escribir posts como este. Tal vez o problema sexa que esta sociedade nos fixo crecer pensando que seriamos deuses do cine ou estrelas de rock, como din en "O clube da loita". Nunca contei con unha cousa ou a outra, pero quen di que non podía ter feito algo máis da miña vida...

O Estatuto que a ninguén importa

2005-10-19T17:40:00.000+02:00

Desde Demetrio Peláez –o de Pólvora e Magnolias, madrileño fetén mesmo no acento gutural- até Santiago Rey Fernández-Latorre, a prensa galega anda moi preocupada porque o novo goberno galego se poida dedicar a preparar a reforma do estatuto, desatendendo outros asuntos que si lle importan á xente. O argumento é errado por varios motivos.

Un: os políticos non só teñen que atender as preocupacións da sociedade. Tamén deben orientar o debate público e promover novas preocupacións, senón caerían na simple demagoxia e no populismo. En resumo, hai moitas cousas das que o común da xente pasa, voluntaria ou involuntariamente e si son importantes. A política do Banco Central Europeo, por exemplo. Dous: hai tempo para en todo.

Pero non é ese o problema. A o noso Berlusconi particular, preocúpalle que o goberno galego poida aumentar o seu poder, perdendo eles a súa capacidade de influencia na desvertebrada sociedade galega. Peláez simplemente repite os tópicos da prensa de Madrid. Pero eles mesmos se contradin: se á sociedade non lle importa o tema do Estatuto, a eles parece que si, mesmo un diría que non dormen pensando nel.

En todo caso, o executivo de Fraga preocupouse por cousas que non lle importaban a ninguén: a festa do pemento de Padrón, do albariño, da pataca de Bergantiños, da cebola, a Cidade da Cultura... sen que ningún periodista os chamase á orde. Será que o novo Estatuto si ten relevancia. Penso eu.

Cumplimentando compromisos contractuais

2005-10-19T13:09:00.000+02:00

Para evitar que prosiga o abandono deste blog, vou colgar un ripio de Sabina sobre un dos meus ídolos xornalísticos: don Federico Jiménez Losantos, o último español digno. Grazas aos amigos do S3 polo texto:

Por todos Losantos

Ese Jiménez
que asusta a los nenes,
ese Losantos
curado de espantos
triste bragueta,
ese mañico
ese don Federico,
tañe el cencerro
en las bodas de hierro
de Labordeta.

A ese grumete
ni dios se la mete,
a ese tribuno
tan suyo, ninguno
lo ningunea,
los liberales
son tal para cuales,
viven soñando
que triunfan bailando
con la más fea.

Esa ladilla
entre Ceuta y Melilla
tira con bala,
salpica, señala,
tonto por ciento;
Rouco Varela
lo absuelve, lo encela,
su yo profundo
es la Cope y El Mundo
su sacramento.

Ese profeta
de guerras probeta
no se merece
lo poco que crece
puntito y coma.
Los catalanes
no son talibanes
ni Zapatero
el bombero torero,
ni esto Sodoma.

Reconfortante Millás

2005-10-16T22:39:00.000+02:00

O venres pasado merquei o xornal de Polanco. Tras ler un artigo de fondo neoliberal meténdose con Hugo Chávez, os reportaxes pseudoindis do EP3 mesturados con anuncios de roupa e os típicos análises do Estatut na sección de España, pensei que tirara cos cartos.

Ata que cheguei á contra, coa columna de Juanjo Millás. Se ben como escritor non me parece moi interesante, resulta brillante como xornalista de opinión. A columniña en cuestión comentaba como un pai amigo seu lle consultaba preocupado a estraña tendencia do seu fillo de 18 anos a ler novela decimonónica -Madame Bovary- os sábados pola noite en troques de saír a chuzarse cos colegas ou polo menos ler cousas como "O Código Da Vinci". Millás remataba por axudalo cos clásicos grecolatinos. Clandestinamente.

Máis caspa

2005-10-13T17:57:00.000+02:00

¿Quién es ese hombre...?

Caspa3

2005-10-12T16:15:00.000+02:00

Alguén se decatou de que o sábado Antena3 enlazou o partido da selección con "Torrente, el brazo tonto de la ley"? Curioso. O que xa mosquea é que estean anunciando o partido de hoxe co eslógan "ahora a por San Marino". Como se tivese algún tipo de mérito ou dificultade marcarlle catro goles ao combinado dunha minúscula república de 27.000 habitantes.

Que se pode esperar dunha cadea cuxa información deportiva só fala do Real Madrid? Dos que teñen a Matías Prats fillo pronunciando enfaticamente "Ibarretxe ha presentado su plan separatista", coa mesma voz coa que o seu pai cantaba o gol de Marcelino contra a Rusia comunista?

Ademais, pásaronse moito cos anuncios en "Ás dúas torres". E iso xa é realmente grave.

Xenios do taboleiro

2005-10-07T23:11:00.000+02:00

De pequeno, como crío pouco dotado para os deportes que era, as miñas escasas habilidade competitiva desenvolvíaas xogando ao xadrez. Ata os 11 ou 12 anos competía no meu colexio -pasamos de mandar dous equipos (4 cada un) aos torneos a rematar cinco o primeiro ano que empezamos a xogar a liga regular-. Os torneos de xadrez de nenos non eran para nada unha reunión de aspirantes a friquis, de feito lembro que o típico era botar pachangas de fútbol nos descansos.

De todos os xeitos, o ano que empezamos na liga debín perder todas as miñas partidas e deixei a práctica activa deste xogo-arte-ciencia. Nos anos do instituto e da universidade xogaba de vez en cando con algúns colegas, ata que hai ano e pico volvín a ler libros, a revisar as partidas de El País e a botar longas partidas cun colega que está agora en Oviedo preparando o MIR.

Un compañeiro de piso do Nadador xoga e entrena ao xadrez e recomendoume un libro de Kaspárov no que repasa a evolución do xadrez moderno. Nun acto de consumismo, merquei o primeiro volume da obra, titulada "Os meus xeniais predecesores", con case 150 partidas comentadas e un análise en profundidade das épocas dominadas polos seguintes mestres e campeóns do mundo: Wilhem Steinitz, Emmanuel Lasker (o da foto, un xudeo alemán, profesor de Matemáticas e doutor en filosofía, que pagou os seus estudos universitarios con apostas e premios), José Raúl Capablanca e Alexander Alekhine. Ademais de ensinar xadrez, está moi ben escrito e contextualiza moi ben o momento histórico.

Crazy Calaza

2005-10-06T16:13:00.000+02:00

Coñecen a Juan José R. Calaza, autor de curiosos artigos na Coz de Galicia e un dos membros do tridente españolista con Blanco Valdés e Pedro Arias? Ben, pois a este home, partidario da extinción das "linguas minoritarias" entre outras cousas, déuselle por aparecer polo foro de Vieiros deixando mesmo unha dirección de Correo, mentres debatía co público con argumentos brutais:

"Con unas pocas palabras en español llegan para ser un hombre: valor, dignidad, honestidad. De la misma forma que para ser un amante fino, a la portuguesa, hay que saber portugués (Torrente dixit, cf. La saga.) para ser un buen financista hay que saber inglés. Y para ser un hombre de los pies ala cabeza hay que ser español: en palabras pobre y en hechos largo. Yo, claro està, soy una excepciòn. También es cierto que tengo otras cualidades: señor gallego, caballero español y prìncipe ìbero. Fodase, pa."

Podería ser un fake, pero curiosamente os argumentos que emprega son do estilo dos que emprega nos seus delirantes artigos. Ademais, utiliza acentos graves e sobre todo escribe desde unha dirección de Wanadoo francesa, COA QUE XA FIRMARA NUNHA OCASIÓN, cun comentario a Apuntes liberales de un chico de derechas (sic).

Que leva a este tipo a meterse nun foro nacionalista (ben cheo de tolos, tamén é certo) e poñerse a discutir coa xente? Fará o mesmo Blanco Valdés algún día? E Pío Moa? Eu agardo a poder entrar un día destes nos "Diálogos en libertad con Jiménez Losantos".

Os visitantes (ou sexa, vós)

2005-10-05T18:18:00.000+02:00

Desde que Colazo, un soleado día de agosto (exemplo de uso absurdo do epíteto), me comentou as vantaxes de ter un contador de visitas no blog -pido desculpas polas molestias que ocasiona o banner-, vexo como estas van subindo de xeito lento pero constante (exemplo de frase feita). As visitas de usuarios únicos, que oscilaban entre 1 e 5 os primeiros días, están xa por riba de 10 cada día de semana.

Así que os temas que trato, aínda que poidan parecer frívolos ou banais cando miles de inmigrantes se apiñan ás portas de Melilla, deben resultarvos interesantes. Penso que non podemos salvar o mundo escribindo blogs, pero si facelo algo máis divertido. En todo caso, deixo aberto o espazo ás críticas construtivas (como dicían en Goodbye Lenin), xa que (aí vai o tópico máis grande): isto non tería sentido sen vós.

Estatutos, finanzas

2005-10-03T17:16:00.000+02:00

Catalunya triomfant
tornarà a ser rica i plena,
endarrera aquesta gent,
tan ufana i tan superba.
Bon cop de falç!
Bon cop de falç, defensors de la terra!
Bon cop de falç! Els Segadors

Algún novo blogueiro argumenta que vai facer un blog serio; no que non falará de discos nen de conselleiras. Así que me vexo obrigado a tocar o tema co que nos levan torturando nos medios desde uns días para aquí, o famoso estatuto catalán. Ademais do nacionalismo español rancio e unilateral "Nación sólo hay una" que arremete contra este texto, o que hai de fondo é, na miña opinión, o interese en evitar un sistema de reponsabilidade fiscal no que cada comunidade autónoma recade os seus propios tributos que logo cederá ao Estado. Algo tan normal como o que sucede no Reino federal belga ou na Bundesrepublik alemá.

Este sistema permitiría que os cidadáns tratasen aos seus presidentes autónomos como xestores de recursos limitados, non como os distribuidores dun maná que chega desde arriba. Quizais isto perxudique aos baróns socialistas das comunidades pobres como Andalucía e Extremadura, o que explicaría as súas reaccións. En canto ás consecuencias para Galiza, teño claro que canto antes empecemos a administrar os nosos propios recursos (e a ter en conta os nosos límites) iranos mellor. Desde logo, será máis útil que indignarnos cada ano polo pouco que nos dan os orzamentos estatais ou porque rematan os fondos europeos, mentres tiramos os cartos construíndo Cidades da Cultura.

Un soplo no corazón

2005-09-29T16:54:00.000+02:00

Suele aparecer cuando ella está nadando
es tan clara su intención como el agua Nadadora, Family

Hai pouco, o Nadador rompía o seu récord de comentarios escribindo contra a Rockdeluxe. Un bo motivo para defendela é que o primeiro disco español dos 90 nas súas denostadas listas é "Un soplo en el corazón" de Family, seguido de "Una semana en el motor de un autobús". Efectivamente, o único disco do grupo de Donosti é unha pequena marabilla que debería ter descubero antes (grazas, Senyera deslocalizada). E unha curiosidade que queda despois de escoitalo é por que Javier Aramburu se dedicou só a deseñar portadas (de Los Planetas e Chucho entre outras) e deixou a práctica activa da música.

Ah, acaba de abrir un novo blog un dos comentaristais habituais de melnibonenews. A un escaso metro do cinismo.

O inspector Kurt Wallander

2005-09-27T15:18:00.000+02:00

Parece ser que as novelas policiais do sueco Henning Mankell son bastante coñecidas. Eu, en todo caso acabo de descubrilas e recoméndollas a todos os que lle guste o xénero. Na mellor tradición de detectives de novela (Dupin, Holmes, Poirot, Marlowe) preséntanos a Kurt Wallander, un policía preocupado por cuestións sociais, amante da ópera e diabético. É de destacar a importancia que teñen a psicoloxía dos personaxes e a descrición realista destes, dos escenarios naturais e da sociedade.

Resulta curioso ver a un heroe que ten medo, non vai armado, está gordo e a quen lle matan a unha testigo diante dos fociños. Resulta máis crible que Horatio Caine, desde logo.

Galiza selección

2005-09-24T19:19:00.000+02:00

Seica aos opinadores do xornal galego de referencia lles proe que as camisolas da selección de fútbol teñan o nome de Galiza. Pensan que é un invento e que vai contra a lei -descoñecen a obra de Castelao, a nova reforma normativa e a propaganda da cervexa Superbock "Galiza ten outro sabor"-. Ademais están xustificados porque seica lle din a Paco Vázquez que non diga La Coruña. Xa. Pois alá eles. Quen nunca reclamou a selección galega non ten agora dereito ningún a queixarse do seu nome. Podiamos chamarlle ao país "reino de la lluvia" e seguro que estaban máis contentos.

Este deseño é da Va-Ca, para reclamar que entre na convocatoria Nacho, o aguerrido lateral esquerdo do Celta e do Compos, e un dos primeiros xogadores en reclamar o combinado galego de fútbol.

Máis sobre Vigo

2005-09-23T18:50:00.000+02:00

A Volvo Ocean Race está servindo de excusa para adecentar a cidade e poñer flores, segundo o discurso maioritario na cidade. Pero hai quen discrepa e ve as debilidades desta filosofía urbanística "de novo rico" e o escribe con claridade. Eu desde logo non sería capaz de facelo mellor.

Música con Vigo ao fondo

2005-09-23T17:13:00.000+02:00

Destituyen a Gromyko
porque en secreto apoya al rico
el nuevo plan quinquenal
incluye vodka y caviar Voy a ver a Leónidas, Siniestro Total

Considérome bastante melómano, pero non son dos que conseguen escoitar música nova cada día. Gústame volver a escoitar vellos discos e a maioría dos grupos novos que me entran son porque está dentro dun estilo que me gusta. Quitando un pouquiño de música folk galega e de bossa nova, practicamente toda a miña colección entra dentro da etiqueta de pop-rock. Non teño nada ou case nada de jazz, soul, música electrónica ou hip-hop. E a música clásica paréceme grandilocuente e difícil de oír. Por outra parte, tería que ter o triple de CDs que teño agora para ser unha persoa respetable segundo o cánon de "Alta fidelidade".

Pero penso que iso ten as súas avantaxes. Ultimamente estou volvendo a escoitar os discos de Siniestro Total. Resulta impresionante a calidade das letras, o espíritu punk e mesmo a capacidade de evolucionar cara a novos estilos (teñen feito discos máis punkarras, máis blueseiros ou máis rockeiros segundo cadrase o momento). E o mellor é que os coñezo desde a miña infancia, cando non entendía o que había detrás das súa lírica.

Desde aquí suxiro que a cidade de Vigo lles conceda, a poder ser unha rúa, como homenaxe á movida dos 80 e ao que representaron na cidade. Se un Rosendo calquera ten unha rúa en Leganés, porque non pode tela a banda de Julián Hernández na súa cidade natal? Pero penso que un grupo que actuou no mitin do BNG da pasada campaña, e que mesmo citou Beiras nalgún dos seus incendiarios discursos non vai ser dos preferidos por Corina Porro. Cuanta puta y yo que viejo.

A máis fermosa conselleira

2005-09-21T13:20:00.000+02:00

Aplícase a erótica do poder ao novo goberno da Xunta? En todo caso xa somos uns cantos a formar o club de fans de Ánxela Bugallo, aínda que os hai que prefiren a Teresa Táboas. Persoalmente, inclúo unha estética elegante e un timbre de voz cálido e convincente nos atributos favorables da conselleira de Cultura. Pola banda do goberno socialista, sería María José Caride a máis adecuada para fotografarse na Vogue, segundo un colega que puido ver ao gabinete en pleno.

Recoñezo que esta entrada pode considerarse asquerosamente machista, e espero que o meu reducido número de lectoras (porcentualmente máis reducido aínda que o de lectores) non o tome a mal.

Ah, e grazas ao arquivo de Galicia Hoxe polas fotos ;-)

Basura granate

2005-09-19T15:42:00.000+02:00

Hai algo máis dun ano, mentres ía no coche, a radio daba a noticia do ascenso do Pontevedra -tamén do Racing de Ferrol- á Segunda A. A miña reacción foi dar un par de toques no claxon, contento do ascenso de dous equipos galegos. Hoxe non volvería facelo, por varios motivos.

Entre eles, o anticeltismo manifesto da afección pontevedresa "el año que viene el Celta en Pasarón", berraban o ano do ascenso, relacionado co absurdo complexo de inferioridade que sinten na cidade do Lérez ante Vigo; o uso do clube como plataforma política do PP; o feito de estar vendidos a Ence e os ataques ao goberno municipal nacionalista do presidente Nino Mirón -exemplo de empresario self-made man do país: burricán e facha, aínda que niso non se diferencia doutros presidentes de equipos galegos- e tamén de parte da afección.

Onte déronme outro motivo: seica o árbitro expulsou inxustamente a 3 xogadores. A digna afección "capitalina" lanzou obxectos, asaltou o campo, destrozou o bus do equipo visitante e o coche do propio árbitro. Pero iso non foi o grave, o grave é que nin os xogadores nin o propio presidente fixeron unha mínima autocrítica polo comportamento vandálico. Un futbolista arxentino mesmo dixo que había que matar o colexiado, tranquilamente. A única excepción foi o adestrador, Argibay.

Así que, meus reis, a seguir en Segunda B, o voso lugar natural.

Estraños nomes

2005-09-16T18:36:00.000+02:00

Os que me coñecedes sabedes que o meu nome non é demasiado común: un nome francés traspasado ao galego-portugués medieval e recuperado polo nacionalismo. Gañou fama tras ser adoptado por un dos participantes de Gran Hermano, pero esa é outra historia. En todo caso, non pode causarme ningún tipo de rencor contra os meus pais. Pero outra xente ten non unha débeda cos seus proxenitores, senón unha conta a cobrarlles, máis ben. Precisamente unha das conversas nocturnas de onte (primeiro xoves da temporada) versaba sobre nomes varios de persoas reais:

Hai varias categorías

Pais friquis: Gandalf Manuel, Estel Ramaviva (un dos nomes de Aragorn seguido do nome dun ent)

Pais con mala ostia: Santiago Noia Muros (apodado Castromil), Tomás Turbón, Dolores Fuertes (este penso que é unha lenda urbana), Armando Guerra

Inevitables coincidencias de apelidos: Macías Pajas, Dapena Velo

Pagando as facturas

2005-09-14T14:23:00.000+02:00

Carmen Gallego promete simplificar os trámites burocráticos para empresas de acuicultura

A produción acuícola en España incrementarase máis do 22% en 2005

A produción do sector acuícola español continúa a escalada dos últimos exercicios cun incremento previsto para 2005 superior ao 22%, que en termos de mercado traducirase en 130 millóns de euros e mais de 1.500 empregos directos. España, co liderado de Galicia no cultivo de mexillón e rodaballo, acapara xa o 25% das cifras da acuicultura do continente europeo.

Con este horizonte alentador e desde a comunidade galega, potencia mundial en cultivos mariños, inaugurou o director de Acui2005, Andre´s Gradín, a primeira Feira Internacional de Acuicultura de Galicia celebrada en Vilagarcía de Arousa: 5.000 metros cadrados con máis de 250 expositores de empresarios, organizacións e institucións procedentes de 20 países, segundo publica La Opinión de A coruña. “A acuicultura é e será unha fonte de riqueza e traballo para a nosa comunidade, de feito, en 20 anos o 60% do peixe que se consuma no mundo procederá da acuicultura”, subliñou Gradín en referencia a un recente informe da FAO. Tanto os líderes na materia (Noruega, Bélxica e Chile) como expertos de EEUU, Rusia, Australia, Canadá, Francia, Italia, Arxentina, Dinamarca e Holanda intercambiarán até mañá experiencias, tecnoloxía e visión de futuro cos gurús galegos da piscicultura e a miticultura.

A conselleira de Pesca, Carmen Gallego, quen destacou as “excelentes condicións” da comunidade autónoma para acoller este congreso –en canto a tecnoloxía, centros de investigación e retos- amosouse disposta a apoiar sucesivas edicións de Acui2005 e adiantou que o goberno autónomo contribuirá ao desenvolvemento do sector “coa busca de novas especies para o cultivo, a aplicación de tecnoloxías limpas e a resolución de problemas derivados da patoloxía das especies para lograr produtos sans e de calidade”.

Como primeiro paso, o novo executivo autonómico simplificará os trámites administrativos para axilizar a implantación de plantas acuícolas terrestres, segundo adiantou a conselleira. “A Xunta eliminará as barreiras administrativas que limitan o desenvolvemento sostible da acuicultura. As excesivas trabas burocráticas retrasan os proxectos”, explicou Carmen Gallego.

Noticias galegas

2005-09-10T14:24:00.000+02:00

Como levaba tempo sen escribir de política, aí van uns cantos enlaces

-Cotilleos bloqueiros: Moción de censura en Carballo. Tras Sada, Bueu, Ponteareas... a enésima vila recuperada pola dereita. Nos confidenciais fálase de que Porriño pode ser a seguinte en caír.

Cambios na executiva e retorno do "pai pródigo". Roberto Mera entrará na dirección nacionalista. Por outra banda, a saída de Luxilde non implica a fin do sensacionalismo na Coz.

-O capital non ten patria: Outra vez, unha análise acertadísima de Barreiro sobre a fusión de Endesa e Gas Natural e a súa influencia en Galiza.

Highwater

2005-09-08T16:47:00.000+02:00

A inundación da cidade de New Orleans e do estado de Lousiana amosa a cara máis perversa do neoliberalismo e reflicte as nefastas consecuencias sociais de desmantelar o Estado de Benestar: non digo nada novo, pero non está de mal repetilo. O Estado non aparece cando se lle necesita realmente, como pasou en Galiza co Prestige

A maiores, cando nunha sociedade se propugna o individualismo máis esaxerado, sucede que a principal preocupación da xente en plena catástrofe é que non lle entren na casa a roubar (ou ben entrar a roubar na casa doutros). O grave é que logo ao Estado se lle dá polo mesmo: "Mandaremos as tropas a evitar os saqueos, aínda que teñan que deixar de rescatar xente e cadáveres". James Petras fala da criminalización das vítimas, maiormente negras, que pasan a ser sospeitosos de cometer saqueos e violacións.

Pero o peor é que a desfeita podía ser evitada: sabíase da chegada de Katrina cunha semana de antelación. Ademais, as riadas non son nada novo na conca do Missisipi: a proba é "Inundación" de Siniestro Total, versión dun tema clásico de blues, "Highwater".

Inundación seria sin aviso previo
inundación seria sin aviso previo
hasta el hombre del tiempo se muere de miedo
Si el río fuera whisky no se desbordaría
Si el río fuera whisky no se desbordaría
los peces beberían noche y día
Con el agua hasta el cuello, con el agua hasta el cuello
con el agua hasta el cuello, con el agua hasta el cuello
sin whisky, sin fuego y con el agua hasta el cuello.
Cuidado, mujer, cuando cruces el río
Cuidado, mujer, cuando cruces el río
hay tantos pescadores como piedras en el camino
Con el agua hasta el cuello, con el agua hasta el cuello
con el agua hasta el cuello, con el agua hasta el cuello
sin whisky, sin fuego y con el agua hasta el cuello.

Un pouco de humor negro -nunca mellor dito-, que espero non atopedes de mal gusto.

Rome: Total War

2005-09-06T16:02:00.000+02:00

Entre outras causas, o principal motivo da miña longa ausencia foi un xogo de PC de estratexia por turnos, o que da título a este post. A miña gloriosa campaña de conquista de Macedonia e das polis gregas -onte caeu Esparta, nun épico asalto final- tívome pegado á pantalla do PC e alonxado do mundo real esta fin de semana. Intentarei reconectarme pouco a pouco.

Por certo, hoxe son un ano máis vello.

End of summer (as we know it)

2005-08-30T01:06:00.000+02:00

Rematan para min estas estrañas vacacións de verán. A última saída nocturna relevante en canto que "veraniega" foi á vila de Baiona, capital do pijerío de Vigo, resto da Galiza, e parte do estranxeiro (Madrid, etc) co seu clube naútico e Parador de Turismo.

Como nota de color, o descubrimento dun impresionante garito, instalado nun chalé de tres pisos, o de abaixo con música latina e os de arriba cun ambiente máis tranquilo, con rock comercial a baixo volume. Ademais todos os pisos teñen terrazas ao aire libre, e abaixo hai xardín, etc. E a todo isto non hai que pagar por entrar... igualiño que o Maycar, vamos. Recomendable se se soporta este tipo de ambiente. O nome, VillaRosa.

PD: Acéptanse críticas polo ton de crónica rosa. Insulten, descualifiquen! Escriban comentarios...

Literatura femenina

2005-08-25T16:04:00.000+02:00

Lin hai pouco Os desposuídos, de Ursula K. LeGuin, unha auténtica obra mestra de ciencia-ficción utópica, na que se fai realidade o soño anarquista dunha sociedade sen Estado, policía, cárceres ou propiedade privada. A comunidade de exiliados que se establece no planeta Anarres poñerá en práctica esta ideoloxía. O contraste nos roles de xénero entre Anarres e Urras (o planeta de onde proveñen os exiliados, onde rexen as normas do capitalismo) permítelle a LeGuin expoñer o seu discurso feminista, xunto coas refexións sobre os límites das utopías revolucionarias e a liberdade do individuo. Esta anciá escritora de Alta Fantasía e Ciencia Ficción, filla dun profesor da Universidade de Berkeley, defínese como ecoloxista, feminista e nortemericana. O bo que ten é que a súa obra fala por ela, sen sonar a panfleto artificioso.

Nada que ver con outros dous libros que tentei ler (resultoume imposible rematalos). O primeiro, Veu visitarme o mar de Rosa Aneiros tíñao a miña nai por casa. Unha amiga definiuno como "colección arlequín". Non habería moito máis que dicir, pero é que un indígnase pensando que obras deste tipo copen as listas de vendas da literatura galega. Os personaxes son planos, coa excepción da protagonista, que remata por caer antipática; a forma de escribir, pretendidamente innovadora, faise totalmente repetitiva; a trama non avanza; a posibilidade de elaborar un discurso político aproveitando a catástrofe do Prestige queda nunha especie de "eloxio do pobo galego humilde" absolutamente simplista, en fin, algo horrible.

Logo está Un milagro en equilibrio, escrito por unha autora que fai do feminismo e da análise sobre as cuestións de xénero e sexualidade parte importante da súa obra, como é o caso de Lucía Etxebarría. Abandonando o carácter en certo modo transgresor e contracultural que podían ter obras como Beatriz y los cuerpos celestes aquí a Etxebarría cóntanos o embarazo da protagonista: así, sen máis. O nulo interese que para o lector ten esta importantísima función biolóxica -xa existen libros de medicina sobre o tema, penso- excúlpase reivindicando que na literatura, feita por homes, non se fala de embarazos. E danlle o premio Planeta. Por certo, o libro regaláronmo e o mínimo era intentar lelo...

En fin, parezo un crítico dogmático da Rockdelux:

Mulleres liberadas do mundo, lean a K. LeGuin, queimen as obras da Etxeberría!!

Homes afeccionados á literatura: desconfíen da literatura explicitamente feminina.

A cuestión afgana

2005-08-21T23:40:00.000+02:00

"Escupir al coronel, en lugar de sonreír" Extraña habitación. Deluxe

Este domingo apareceron dous artigos na Voz defendendo a presenza española en Afganistán, asinados polos ex comunistas Blanco Valdés e Pedro Arias, quizais reaccionando contra a posición clara de IU e do BNG. Estas organizacións piden a retirada das tropas, sintonizando cunha lóxica antiimperialista e coa realidade xeopolítica dun "Estado fallido" no que os militares baixo mando da OTAN non conseguiron máis que colocar a un presidente títere dos USA, apoiado por islamistas moderados con escasas diferenzas respecto dos talibán, así como ter reactivado o cultivo de opio, principal industria da zona.

Polo tocante a Arias, a súa retórica reaccionaria é tan mediocre (estilo Jiménez Losantos) que non merece ser comentada. Ó único que podo dicir a respeito do seu ardor belicista "para nuestras señas de identidad como país libre y digno, fue entrar en otra senda (apoiar a invasión do Iraq). Uno de sus efectos colaterales fue recuperar el carácter del ejército como fuerza de defensa de la democracia, como organización de ciudadanos útiles cuya función latente era imprescindible." é que debería correr disposto a alistarse como voluntario na Lexión, para predicar co exemplo.

O caso de Blanco Valdés xa é máis complexo, tratándose duha persoa de certo prestixio intelectual, catedrático de dereito Constituional, con fama de "progre" e supostamente afín ao PSOE. Porén, o artigo de hoxe, critica a retirada de tropas do Iraq e ataca a actitude do propio Zapatero. Quizais o neto do xornalista galeguista fusilado Roberto Blanco Torres teña sufrido unha especie de síndrome de Estocolmo, sufrindo unha deriva dereitista cada vez máis acusada, co problema de que escribe ben, sendo unha digna competencia de Carlos Luis Rodríguez, con quen comparte a teima antinacionalista.

En cambio, Xosé Luis Barreiro, antigo militante de Alianza Popular -afortunadamente, non é unha lei establecida o facerse conservador cos anos-, xunto con Ramón Chao, escribindo tamén na Voz o pasado xoves, colocaron a situación no seu marco claro: a presenza española en Afganistán respalda unha política imperialista norteamericana en Asia Central que vén xa dos anos 80, cando apoiaban aos muxaidín de Masud para contrarrestar a influencia soviética nesta zona, importante pola súa posición xeoestratéxica (respecto de China e Rusia) e polas súas reservas de petróleo e gas.

Despois da morte de 17 soldados, penso que só cabe a retirada. É posible que Zapatero a faga de xeito gradual para non enemistarse co Pentágono, pero na miña opinión, está moralmente obrigado a actuar igual que o fixo en Iraq, se non quere parecer un farsante.

Paredes de Coura

2005-08-21T22:54:00.000+02:00

With your feet in the air and your head on the ground
Try this trick and spin it, yeah
Your head will collapse
But there's nothing in it
And you'll ask yourself
Where is my mind Where is my mind, Pixies

Da outra beira do Miño celébrase un dos mellores festivais da Península. Na vila de Paredes de Coura, a 45 minutos de Vigo, tocaron os Pixies, Foo Fighters, Nick Cave, Queens of the Stone Age, Kaiser Chiefs e Arcade Fire, entre outros. Para min foi impresionante o retorno da banda de Frank Black, a pesar de que teñan gañados uns cantos quilos de máis. A única que se atreveu a falar portugués foi Kim Deal. Mentres interviña, unha moza que estaba cerca de min dicía "que riquiña! me encanta!". Por ceto, buscando infomación pola rede atopei un artigo na Wikipedia española sobre o grupo. Seguro que non sabiades que Frank Black e Joey Santiago eran estudantes de antropoloxía.

E postos a seguir recomendando cousas, se algunha vez vides por Vigo e queredes escoitar boa música nun local de última hora, pasade polo Coliseum. Estades invitados.

A peor banda do mundo

2005-08-15T10:45:00.000+02:00

Adiós a los días de fiesta, los telediarios y a las caracolas,
adiós a las ruedas de prensa, los falsos robados y las amazonas,
adiós a los trajes de baño, los viajes pagados, los sitios de moda,
no habrá más copas de yate, tirar las botellas, dormir a deshora.
La costa brava, El cumpleaños de Ronaldo

Disimulen, queridos lectores, a tardanza en actualizar a blog, pero, unha intensa vida nocturna durante a fin de semana (saín o venres por Ourense e o sábado por Pontevedra) tívome alonxado do teclado. A estancia en Auria serviume para saquear a casa de Señora Senyera de Cds e outros produtos da kulturindustrie. Un bo descubrimento foi o cómic do portugués José Carlos Fernandes "O quiosco da utopía", da serie "A peor banda do mundo". Unha serie de historias cortas cheas de ironía e humor absurdo, que podiamos definir como fantasías cotiás.

Nunha escena preséntanos a Carol Lugosi, traballador do Departamento de Criptoacústica do Laboratorio Nacional de Histeria Social e Psicoloxía de Masas, que ten por función escoitar ao revés todos os vinilos publicados para descifrar posibles mensaxes satánicas. Nunca aparece nada, polo que chega á conclusión que que leva aos adolescentes ao suicidio e as drogas non son os discos de heavy metal escoitados ao revés, senón Michael Bolton tocado normalmente. Ata que Carol escoita claramente as seguintes frases nun vinilo escoitado á inversa:

Como pode ser que os días pasen tan amodo e os anos tan de présa?

O meu disco preferido

2005-08-10T13:31:00.000+02:00

Penso que a diferenza entre un bo disco e un disco excelente é que co segundo non cansas nunca de escoitalo. Para min, Una semana en el motor de un autobús de Los Planetas, sen desmerecer o resto da discografía dos granadinos, entra nesa categoría. Hoxe escoiteino por vez número 300 ou así, deprimíndome con "Segundo premio" e saíndo do pozo con "La Copa de Europa", mentres tragaba un horrible atasco na Vía rápida do Salnés e na A9. Revisando o blog vexo que non é a primeira vez que falo deste CD...

E falando de repetición seguro que xa todos coñecedes o xerador de poesía galega dos Aduaneiros. Aí vos vai a miña creación.

"foxe a leitosa brétema
os líquidos íntimos
que garda o rododendro
na encrucillada escura
dando conta do naufraxio
petrifica o meu líquido
da espesidume da branquísima forza
promontorio nerio
leucocitos fedorentos
comestas polo tempo"

Resistencia antifraguista

2005-08-02T15:26:00.000+02:00

Descubrín hai pouco un interesante comentarista nas páxinas electrónicas de Xornal.com, Manuel de Castro. Este xornalista escribe acerca das vítimas dos 16 aos de fraguismo, e contra a tentación de colocar a Fraga nun lugar destacado como demócrata e galeguista:

Hace un par de días tuve un sueño intenso, de esos que se mantienen despiertos cuando ya estás despierto y te hacen dudar sobre su virtualidad. Soñé que deambulaba por los pasillos de San Caetano, sede del nuevo Gobierno gallego, y me iba encontrando con avejentados concejales a los que fui conociendo cuando empecé a ejercer en serio la profesión periodística, aproximadamente en las mismas fechas en que Fraga se iniciaba como presidente en Galicia (hay jóvenes gallegos que no tienen otra presencia política en sus mentes que la del fundador del PP).

Entusiasmado, en cada esquina me topaba y abrazaba con uno de esos veteranos ediles que hicieron oposición al Partido Popular en los tiempos duros del rural, en pequeños pueblos en los que uno o, como mucho, dos concejales encarnaban la única esperanza de un reducido y silencioso número de vecinos que, en aquellos tiempos, no se atrevían a confesar su voto porque de ese silencio dependía su empleo o el de algún familiar. El cacique pegaba entonces con fuerza, arropado por el fraguismo. Conocí a muchos de esos políticos tenaces y honrados a principios de los años 90, recorriendo numerosos pueblos de Pontevedra para el llorado Diario 16.

Sufrieron un desgaste político extraordinario –insultados y anulados en los plenos, sancionados, sin acceso a las dependencias municipales, etc- que nunca será suficientemente reconocido. La mayoría se han retirado, quemadísimos, y celebran en casa el cambio gallego. Yo, que recibía sus informaciones en bares perdidos o en su propia casa, no puedo hacer otra cosa que reconocer su labor, aunque hubiera sido de modo onírico. El problema de este sueño es que, antes de terminarse con el ruido del despertador, se me aparecía alguien elegante y políticamente correcto que nos reprochaba el júbilo y nos pedía ‘talante’ y respeto hacia el presidente saliente. Recuerdo que, en mitad del sueño, monté en cólera contra tanta política correcta y reclamé el derecho de muchas personas al resentimiento. Y cuanto más escarbemos en el tiempo y en el miedo, más resentimiento. Y nada mejor para superar el resentimiento que la justicia de hacer público lo que antes nadie se atrevía a contar por miedo o por censura, de la que he sido tan víctima como cualquier otro periodista medio. La justicia empieza con la verdad.

Supongo que estos delirios tremebundos se deben a la proximidad de mis vacaciones –me veo ya con Chet Baker y ‘Tenderly’ a la sombra- y a lo mucho que me molesta la pretensión de Fraga como falso inventor del falso ‘centro’ político. Esto del centro ya se lo leímos muchos años antes a Cortázar en uno de los laberínticos episodios de ese cambalache que es Rayuela.

Domingo de vacacións

2005-07-31T18:25:00.000+02:00

Noite. Alcohol -pouco-. Dar voltas. Areal. Mina. Soho. Lolita. Coliseum. Tedio. Música. Paul Auster ás 8 da mañá. Durmir. Espertar. Máis tedio. Soedade buscada. Soulseek. Máis soulseek. Franz Ferdinand. Máis tedio. Máis Paul Auster? Xornais atrasados? Telefilme? Máis soulseek? I´m gonna burn this city (Grazas mr. Kapranos)

Bestsellers & britpop

2005-07-28T18:54:00.000+02:00

Despois da polémica xenerada tras a publicación dun texto do noso "pai da patria" (o de patria vai por fastidiar, elduende), pasemos a temas culturais, tan susceptibles de polémica como a política, ou se non que lle pregunten á sección de cartas ao director de Rockdelux.

O bestseller vai por "La Sombra del viento", que estou lendo con sumo interese. Aínda non o rematei, pero a ambientación da Barcelona de posguerra resulta moi interesante. O de britpop, pola miña última adquisición discográfica, un grandes éxitos de Blur na sección de serie media en discos Gong.

O título "bestsellers & britpop" imita precisamente os títulos de cancións de britpop como "coffee & TV", que evocan unha cotidianeidade aburrida na que o máis interesante que che pasa é o que ves pola tele, les, ou escoitas na cadea de música. Como a miña vida recente. Como este post autorreferencial.

No Día da Patria...

2005-07-25T11:15:00.000+02:00

...permitídeme, queridos lectores, que pegue este texto de Castelao, collido á súa vez de Otero Pedraio, penso:

SI NO ABRANTE d-este día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, asistiríamos á maravilla d-unha mañán única. Dende as planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías de Pontevedra, oureladas de piñeraes; dende as serras nutricias do Miño ou a gorxa montañosa do Sil, até a ponte de Ourense, onde se peitean as augas d-entrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava da Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o curuto do monte de Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de groria. O día de festa comenza en Sant-Iago. A torre do reló tanxe o seu grave sino de bronce para anunciar un novo día, e de seguida comeza unha muiñeira de campás, repinicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todol-os campanarios da cibdade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dinidades mitradas e ornamentos maravillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, d-un culto panteista, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbólicamente no Pico Sagro; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpara votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarísticos. Por eso a muiñeira de campás, iniciada en Compostela, vai rolando por toda Galiza, de val en val e de coto en coto, dende os campanarios pimpantes da veiramar até as homildes espadañas da montaña. E o badaleo rítmico das campás -de todal-as campás de Galiza en leda algarabía- semella o troupeleo dos cabalos astrales, que veñen pol-a vouta celeste, turrando co carro de Apolo, que trai luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galiza, e así comenza.

Así dá comenzo a solemnidade d-este día; a Festa maor de Galiza, a Festa de todol-os galegos.

Contadores de historias

2005-07-21T18:57:00.000+02:00

A habilidade de contar sucesos, anécdotas e simples chorradas mantendo a atención dos que escoitan ou len é algo que sempre me fascinou. Penso que moitos que estudiamos xornalismo, queríamos aprender a contar cousas, a aprender "saberes narrativos", en termos técnicos.

Cando cheguei a Santiago puiden admirar a habilidade narrativa dun compañeiro de páxinas no fanzine D-Grada-2, Iván Villarmea, autor de relatos breves que pasou logo á crítica de cinema; logo, nas miñas primeiras prácticas na edición viguesa de La Voz de Galicia sempre lía con atención os textos de Begoña R. Sotelino. Nas miñas segundas prácticas, en Xornal.com, quedei sorprendido polas conversas de Toño Sangiao -capaz de falarche de Vinicius de Moraes ou dos friquis do colexio maior de Madrid no que pasou os anos da carreira e facer que dobrases de risa-. En El Correo Gallego, o mellor que había eran os artigos de JL Losa -un tipo realmente culto- e os de Fran P. Lorenzo en Galicia Hoxe.

Agora comparto redacción co Nadador, que aparte de publicar un blog, conta historias desternillantes de Bukowski, dos "comparatistas", ou das súas entrevistas ao comité nacional de Nós-UP sobre as pintadas.

Para todos eles, as miñas felicitacións.

Traballar para o enemigo

2005-07-16T21:03:00.000+02:00

Ese é o nome dun recopilatorio de Siniestro Total. Os enemigos son tamén un bo grupo de rock, recentemente disolto, liderado por Josele Santiago, e que por certo tiñan un gran cariño pola nosa terra. Pero agora quería volver a falar da imaxe que están a dar do BNG, do galeguismo político, os xornalistas da Villa y Corte. Os comentarios destes tertulianos, profesionais do desbarre, van desde as comparacións con Carod-Rovira, o político catalán que conseguiu encarnar o mal absoluto para a dereita carpetovetónica ata o insulto xenófobo.

Pero o lamentable é atopar galegos unidos a esta causa. Desde María Antonia Iglesias, socialista acérrima, ata Pilar Cernuda, máis inclinada á dereita, actúan como lacaios do centralismo madrileño -a única excepción atopámola en Fernando Ónega, a pesar de ser un xornalista vencellado á dereita-. En Catalunya chaman "botiflers" a os traidores. Aquí, como chamalos?

Por certo, Cernuda, nacida en Santiago de Compostela, chama benegás aos militantes do Bloque. Se se enterase de algo, sabería que xa existe outro término despreciativo. Bloqueiros.

Las pijas de mi ciudad e o número K

2005-07-16T00:42:00.000+02:00

Onte estiven no concerto de La Costa Brava en Compostela. Tardaron en chegar e tocaron totalmente en plan amateur, pero valeu a pena. De feito, ao final, o estilo posmoderno da súa actuación acababa por provocar á risa cómplice do público con letras como "no hay quien se resista a su sonrisa de dentista" ou "van rompiendo corazones con su coche de tres millones" do seu single "Adoro a las pijas de mi ciudad". Poesía urbana -dígoo sen ironía-.

Pero o que máis me fixo pensar era o feito de que o concerto foi no Le Club, antigo Número K, lugar no que pasei moitos xoves dos meus primeiros anos de estudante en Compostela. Podería deixarme levar pola angustia ante o paso do tempo, pero podemos velo polo lado positivo. O K evolucionou, nós tamén debemos evolucionar. Ou non.

Historias extraordinarias

2005-07-10T19:52:00.000+02:00

"Y Kang es el señor de todo el universo", Los Planetas

Prometín nun comment recente que ía intentar facer unha pequena lista de obras literarias de fantasía, terror fantástico e ciencia ficción. A ver se así me desculpades pola vagancia á hora de actualizar este blog. Espero producir grandes debates e polémicas...

1. O señor dos aneis e O hobbit, de J.R.R. Tolkien (grande entre os grandes)
2. 1984, de George Orwell (a mellor "anti-utopía", entre outras como Un mundo feliz ou Fahrenheit 451)
3. Crónicas de Elric de Melniboné e O bastón rúnico, de Michael Moorcook (hai que xustificar esta páxina)
4. Todos os relatos de Edgar Allan Poe (aínda que algúns non teñen elementos fantásticos)
5. A man esquerda da escuridade, de Ursula K. Leguin (mellor que Un mago de Terramar, que támén podería entrar na lista)
6. Hyperion e A caída de Hyperion, de Dan Symmons (galardoadas novelas de ciencia ficción)
7. Mundodisco de Terry Pratchett (un toque de humor)
8. Crónicas da Dragonlance, de Margaret Weiss e Tracy Hickmann (literatura xuvenil, mais divertida e non exenta de certo análise psicolóxico)
9. Dos arquivos do trasno, de Rafael Dieste (digna representación da literatura galega)
10. O golem, de Gustav Meyrink (representación do fantástico centroeuropeo, con esta onírica historia no barrio xudeo de Praga)

A maioría destas obras seguen o modelo anglosaxón da fantasía épica, ciencia ficción e contos de medo. Porén, exclúo autores fantásticos latinoamericanos como Borges, Bioy Casares e moitos máis, por descoñecer bastante este campo, aínda que a súa calidade os faría dignos de estar na lista.

Ace Ventura

2005-07-05T18:27:00.000+02:00

Hoxe marcha un funesto personaxe do Concello de Vigo. Ventura Pérez Mariño, ex xuíz sen aprobar oposicións, ex deputado dimisionario do PSOE, ex alcalde e agora ex voceiro dos socialistas vigueses, vaise, non sabemos onde. Agardo que a Touriño non se lle dea por metelo na Xunta, porque ese home pode montala alí onde vaia.

Durante o seu breve goberno, fíxose famoso por afirmar que "no sabía hablar gallego", por intentar castelanizar a administración municipal e sobre todo por expulsar do goberno aos sete concelleiros nacionalistas que o apoiaran na investidura, presentándose logo como víctima dos feitos cunha campaña de intoxicación dirixida por La Coz, perdón, La Voz de Galicia. Despois de perder unha moción de confianza estivo desaparecido do Concello e agora anuncia a súa retirada por cuestións personais.

Despedímolo con este debuxo da Va-Ca

Pequenas historias

2005-07-02T20:03:00.000+02:00

"Tengo ganas de fiesta, de que acabe el invierno, de volver a nadar en el mar", Family

Onte tivemos a cea do equipo de fútbol sete. Corremos un serio risco de que nos boten da competición por ter un xogador federado, pero iso non impediu a celebración. Na cea, regada con viño do país -horrible, polo tanto-, cervexa e licor café, un colega acabou contando unha historia bastante graciosa e entrañable. O tío espertou hiperventilado e ansioso despois de soñar que a súa moza o deixaba por Abramovich, o multimillonario presidente do Chelsea. Curioso soño... non?

Crónica dunha celebración

2005-06-29T18:56:00.000+02:00

Os que lean un post datado no mesmo día que o anterior pensarán que non teño moito que facer -e acertarán-. Pero, ademais diso, quería deixar un mellor sabor de boca nos meus escasos lectores do que poidan deixar as babosadas mesetarias antes citadas.

Así, contarei como a noite do 27 de maio, luns -ou segunda feira- estaba eu nun bar do Franco despedíndome de Fidalgo, Cardelle e outros futuros médicos que marchaban a Asturias a preparar o exame MIR, cando vimos na TVG dar a noticia dos resultados finais das eleccións. Logo subimos á sidrería, onde estaba boa parte dos "artistas" da Burla Negra de cea, cantando cancións posfraguianas. Despois, aluvión de chamadas, esemeeses, berros, aplausos.

A continuación, quedei co colectivo de friquis -Zenón, Elduende, A.-, ao que logo se sumaría o meu compañeiro de traballo. Baixamos á Praza Roxa -infestada de sociatas-, saúdamos á xente, viñeron Ger, Roi e Mary e voltamos a subir á zona vella, onde había unha boa festa montada na Quintana. Despois rematamos no Curruncho, facendo "quinielas" coas consellerías do novo goberno -os xornalistas somos así- mentres escoitabamos a Bowie, The Cure e The Smiths. Tamén había uns tipos cantando: "MI-GUEL COR-TI-ZO OEOEOEOE MIGUEL CORTIZO...", demostrando un detallado coñecemento das circunstancias que decantaron o voto exteriot.

Ás 4.00, para casa. A xente tivo o día 27 a festa que non puido desfrutar o 19.

Non placet Hispania

2005-06-29T16:44:00.000+02:00

Hoxe, tras a entrada triunfal de Quin no punto de mira da "Brunete mediática" -que grande contribución de Arzalluz a definir o xornalismo-, diversos comentaristas madrileños soltaban as súas babosadas. As maiores, as dun racista chamado Antonio Burgos no ABC:

"Pero ¿cómo se llama de verdad Anxo Quintana? Quintana lo entiendo. Lo que no entiendo es Anxo. ¿Qué demonios o meigas significa?"

"Anxo irá a Perpiñán a entrevistarse con la ETA, para pactar que al Rioja y al Jerez le puedan pegar todos los tiros y bombazos que tengan por conveniente, pero que al Albariño y al Ribeiro, ni toserles."

"En familia y matrimonio, como el otro exigió las bodas gays, éste conseguirá que cada gallego se pueda casar con su vaca, porque ustedes saben que los gallegos son mucho de la vaca, su pareja de hecho para algunos."

Vai ser duro. Divertido tamén, se o tomamos con humor. Por certo, si alguén di que os madrileños teñen como parella de feito os seus animais domésticos, que pasaría?

Xornalismo

2005-06-25T00:48:00.000+02:00

Hoxe estiven vendo un filme sobre unha "xornalista heroica" Veronica Guerin que se enfrentou ás mafias da droga en Eire. Hai pouco -antes de que se revelase quen era "Gorxa profunda", non pensedes que me deixo guiar pola moda-, collera en vídeo Todos os homes do presidente, tal vez nun intento semiinconsciente de reconciliarme coa profesión que estudei. E tiña pensado escribir un post sobre a realidade do xonalismo galego, duro cos febles e pelota cos poderosos, cando atopei no confidencial de Galicia Diario este revelador texto:

A la espera de que el recuento de los votos emigrantes confirmen cuál será el color de próximo Gobierno autonómico, desde Galicia Diario no queremos olvidarnos de los compañeros que desde los distintos gabinetes de prensa de la Xunta nos han ayudado en estos cinco años de trayectoria. Agradecemos su buena disposición, profesionalidad y eficacia a la hora de facilitar información. Muchas gracias y suerte.

Como vemos, na era fraguiana, o xornalismo convertiuse nun apéndice dos gabinetes de prensa. Os compañeiros de Galicia Diario non só o recoñecen senón mesmo se preocupan pola sorte dos encargados de vendernos a Galiza virtual de don Manuel. Por min que acaben todos na puta rúa. Sen rencor.

Reflexións poselectorais

2005-06-21T17:22:00.000+02:00

A resaca electoral foi longa no meu caso. Para ser a primeira campaña na que me implico, resulta dura a derrota. Derrota, porque eu creo no proxecto nacionalista a longo prazo, para o cal botar a Fraga do poder non é algo estratéxico. Era simplemente unha cuestión de hixiene democrática. Logo, fódeme terme equivocado nas quinielas dos resultados. Pero tamén se equivocaron as empresas de enquisas, con máis medios ca min.

Porén botámolos. Agora empeza unha nova etapa no país. Cómpre estar atentos e ser hábiles á hora de aumentar unha base social máis pegada á realidade do país, así como aproveitar as novas posibilidades para apoiar a creación de medios de comunicación afíns ao nacionalismo. Outro grande erro do BNG sería cuestionar o liderato de Quintana. O home fíxo todo o posible.

E por último outro pronóstico. O PP non vai recuperar o escano en Pontevedra. Está feito. Deixarei pois, de falar das eleccións. Non de falar de política.

Agardo os vosos comentarios. Eu non son neutral. Se alguén considera que son demasiado optimista, que me poña a parir. Por favor.

A familia

2005-06-18T20:59:00.000+02:00

A familia é algo moi importante, xa o dicía Vito Corleone en "O padriño". Igualmente, Siniestro Total aclaraba no seu disco "Made in Japan", que "La familia es la célula de la sociedad moderna" precisando despois "aunque sea cancerígena desde la edad de piedra". O que xa non vexo eu tan claras son as ameazas á familia que motivaron a centos de miles de persoas a manifestarse por Madrid na súa defensa.

E o que xa me toca un pouco as narices é o feito de presupoñer que polo feito de ter un pai e unha nai "como toda a vida" os nenos van estar mellor criados. De feito, en Galiza, sociedade teoricamente católica -"toda a vida"- abondaron os fillos-as de solteira, fillos de cura non recoñecidos, fillos de emigrantes ou mariñeiros que case nunca vían os seus pais, etc. Igualmente -xa dentro das familias "normais"- hai en todas partes fillos de pais alcólicos que maltratan a muller e os propios fillos; de nais neuróticas que proxectan as súas manías sobre as pobres criaturas; fillos de gais ou lesbianas que logo saen do armario e deixan de funcionar como tal familia "de toda a vida"; fillos a quen simplemente lles morre o pai ou a nai; e coma no meu caso, fillos de pais separados que temos que dar explicacións de onde e con quen vivimos, e que non sufrimos ningún trauma (e de sufrilo, superámolo como todo nesta vida).

Así que, a todas estas familias que se manifestaron por Madrid en defensa do que ninguén ameaza, simplemente recomendarlles que teñan un pouco máis de tolerancia, de cultura e de respecto polos que non somos coma eles -e que posiblemente sexamos tantos coma eles-. Por que igual algún día, un azar da vida os coloca do lado dos raros. E verán que a familia é algo máis que un pai e unha nai que van á misa os domingos.

PD: Xa vedes que respecto a xornada de reflexión, a diferencia do Foro Español de la Familia. E o Celta xa é de primeira, esta vez si.

A casa de Bragança está con nós

2005-06-17T16:49:00.000+02:00

Hoxe Elduende envíame un curioso mail, que amosa como os apoios ao nacionalismo galego chegan desde os lugares máis recónditos e inesperados. Os lexitimistas portugueses, contrarios á forma de goberno republicana no noso país irmán fan as seguintes declaracións, recollidas na axencia AGN.

El Partido Popular Monárquico (PPM) de Portugal, con dos diputados en la Asamblea de la República portuguesa, ha expresado hoy mediante un comunicado su apoyo en estas elecciones al BNG, al que considera "el único" partido de los que concurren a los comicios gallegos "cuyo programa y objetivos políticos garantizan a su nación mecanismos efectivos de autogobierno". Aseguran desde el PPM que Galicia "es una nación, como Cataluña y Euskadi, con la que compartimos la misma matriz cultural, lingüística y de origen histórico".

En el ámbito de las elecciones gallegas del domingo, el PPM se compromete a defender, como objetivos, el derecho de ingreso de Galicia en organizaciones internacionales de carácter cultural y deportivo, como las polémicas selecciones de fútbol gallegas, además del reconocimiento del gallego como lengua oficial de la UE.

También apuestan en defender junto al BNG el derecho de las naciones sin estado a constituirse en circunscripciones electorales propias en las elecciones europeas, la profundización en las relaciones políticas y económicas de la Eurorregión Galicia-Norte de Portugal y el uso de las representaciones diplomáticas de Galicia en Portugal sólo en el ámbito de los asuntos de interés exclusivo entre ambas naciones.

El PPM asegura que apoyará además la inclusión de Galicia en la comunidad lingüística e histórica de la CPLP, en la que la lengua gallega tendría carácter co-oficial y que secundará el derecho de las naciones europeas a presentar directamente recursos ante el Tribunal de Justicia Europeo.

Este partido luso completa sus objetivos en estas elecciones gallegas con el impulso a la obligatoriedad de los estados plurinacionales de la UE de integrar en sus respectivas delegaciones estatales a representantes de todas las comunidades en las reuniones de los Consejos Europeos y de ministros.

En honor a estes curiosos personaxes, colocamos a imaxe de don Manuel II, derradeiro Rei portugués, que morreu no exilio londinense.